Γυρίζω και μυρίζω

Αυτοί οι τύποι κατάφεραν να κάνουν 68.000.000 (και βάλε) προβολές στο youtube με το hit τους “jizz in my pants” (μετάφραση δεν δίνω!). Λέγονται Lonely Island και πουλάνε τρελλά.  Και καλά, αυτό έχει πλάκα. Πιό πολύ πλάκα όμως έχει η απάντηση μιας κοριτσοπαρέας με το “puke in my mouth”.

Και ναι, το τραγούδι υπάρχει και σαν λήμμα στη Wikipedia!

Ορίστε το πρωτότυπο:

Ορίστε και η απάντηση:

…και κάνουμε παιδιά, και τα παιδιά μας γνωρίζουν το άλλο τους μισό, και θέλουν να παντρευτούν. Αναπόφευκτα, κάποια στιγμή θα μας φέρουν στο σπίτι αυτό το άλλο τους μισό για να το γνωρίσουμε.

Αν έχουμε κόρη και μας φέρει το αγόρι της, η πρώτη ερώτηση που θα τους κάνουμε, τι λέτε οτι θα αφορά;

- Τι ομάδα είναι;

- Τι κόμμα ψηφίζει;

- Τι έχει σπουδάσει;

- Τι δουλειά κάνει;

ΟΧΙ κύριοι.

Η πρώτη ερώτηση που θα κάνετε στον υποψήφιο γαμπρό, θα είναι αναπόφευκτα η εξής:

“Σε ποιόν server παίζεις warcraft παιδί μου”;

Και προσευχηθείτε η κόρη σας να μην έχει γνωρίσει ένα n00b. Αλλιώς, η σχέση αυτή πηγαίνει για epic fail!

Επειδή πολύ σας άφησα χωρίς update, πάρτε ένα διαμαντάκι. Το συγκρότημα λέγεται Sirenia, ίσως να θυμάστε την ταλαντούχα μεν αλλά με εμφάνιση Ελληνικού 80s κινηματογράφου/βιντεοκασέτας τραγουδίστρια Monika Pedersen. Ε, οι άνθρωποι την σούταραν last year και …προσέλαβαν την νικήτρια του Ισπανικού X-Factor, Ailyn. Εκτός από Ισπανίδα, είναι και κουκλάρα. (Και από φωνή καλή είναι, δεν λέω).

Για όσους δεν γνωρίζετε περί τίνος πρόκειται, ορίστε μια σύντομη περιγραφή (αντιγραφή από το παλιό άρθρο του e-kapnisma.info), περισσότερα θα βρείτε στο www.e-kapnisma.gr):

Το ηλεκτρονικό τσιγάρο είναι μια νέα, εναλλακτική (και πιθανώς ασφαλέστερη) μορφή καπνίσματος. Αποτελείται από ένα αναλώσιμο cartridge που περιέχει υγρό το οποίο αποτελείται κυρίως από νικοτίνη (εκχύλισμα, σε υγρή μορφή) και προπυλενογλυκόλη (ή φυτική γλυκερίνη). Εισπνέοντας, ένας μικροεπεξεργαστής διοχετεύει σταγονίδια νικοτίνης στον καπνό (ή καλύτερα, ατμό) που παράγεται και ο χρήστης έχει την ίδια αίσθηση και ικανοποίηση με αυτή που θα είχε από ένα κανονικό τσιγάρο, χωρίς όμως τα υπόλοιπα βλαβερά συστατικά (πίσσα, μονοξείδιο του άνθρακα κλπ) που περιέχουν τα συμβατικά τσιγάρα.

Ειναι γνωστό οτι ένας μεγάλος αριθμός βλαβερών / καρκινογόνων ουσιών παράγεται από την καύση του τσιγάρου. Το ηλεκτρονικο τσιγάρο δεν έχει καύση. Λειτουργεί με μπαταρία και ο καπνός παράγεται σε ένα ειδικά διαμορφωμένο θάλαμο (τον λεγόμενο atomizer). Η θερμοκρασία του καπνού που παράγεται είναι ίδια με αυτή του καπνού ενός κανονικού τσιγάρου (50-60 °C). Λογω του οτι ο "καπνός" που παράγεται είναι στην ουσία ατμός, το ηλεκτρονικό τσιγάρο δεν βλάπτει τους γύρω σας.  

Είμαι και εγώ ένα από τα “πειραματόζωα” ή τους “βλάκες” (κατά το προσφιλές Ελληνικό δόγμα του “ο,τι δεν ξέρουμε εμείς ή δεν το λένε οι ειδήσεις είναι λάθος”) που δοκίμασαν και υιοθέτησαν το ηλεκτρονικο τσιγάρο αρκετά νωρίς, πριν ακόμα υπάρξουν οι νόμοι και οι απαγορεύσεις για το κάπνισμα. Ο λόγος ήταν οτι το κανονικό τσιγάρο με είχε μπουχτίσει, με έκανε να αισθάνομαι άσχημα, αλλά δεν είχα πετύχει στις προσπάθειές μου να το κόψω. Ετσι, επέλεξα μια λιγότερο επικίνδυνη (οχι όμως εντελώς ακίνδυνη) εναλλακτική προσέγγιση, προκειμένου να μειώσω τις επιπτώσεις που είχε στην υγεία μου το όλο πράγμα.

Μετά από 2 χρόνια, οι μισοί που με χαρακτήριζαν “πειραματόζωο” μου ζητάνε συμβουλές για το που θα βρούν την καλύτερη μάρκα και το καλύτερο υγρό/φιλτράκι, ενώ οι άλλοι μισοί αντιστάθηκαν σθεναρά μέχρι την εφαρμογή του νομου για την απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους. Τώρα, άρχισαν και αυτοί να κάνουν τα “πειραματόζωα”.

Ολα αυτα καλά. Ωσπου άρχισαν τα όργανα, αρχής γενομένης από τις (πάντα υστερικές ΗΠΑ).

Ναι, καλά ακούτε. Αυτοί που μας πάσαραν τις προηγούμενες δεκαετίες το κάπνισμα ως cool συνήθεια και μέρος του lifestyle μας, τώρα κάνουν ο,τι μπορούν για να το βγάλουν από τη μέση. Βλέπετε, κοστίζει πολύ στο σύστημα δημοσιας υγείας (τα λεφτά είναι το θέμα, σιγά μην δίνουν δεκάρα για την υγεία μας).

Και πώς θα το πετύχαιναν; Απλά, δημιουργώντας μια υστερία παρόμοια με αυτή της προώθησης του καπνίσματος. Αντικαπνιστική, αυτή τη φορά.

  Θα μπορούσα να γράφω ώρες για το ψυχολογικό μοντέλο πάνω στο οποίο στηρίζεται όλο αυτό το “παιχνίδι”, αλλά θα περιοριστώ σε αυτό που με αφορά στη συγκεκριμένη περίπτωση:

Ο FDA (ο οργανισμός ελέγχου τροφίμων και φαρμάκων των ΗΠΑ) έχει ξεκινήσει μια εκστρατεία κατά του ηλεκτρονικού τσιγάρου, η οποία βασίζεται στο εξής επιχείρημα (συνοπτικά):

“Εξετάσαμε 19 δείγματα υγρών ηλεκτρονικού τσιγάρου και σε ΔΥΟ από αυτά βρήκαμε ΙΧΝΗ νιτροζαμινών, που είναι καρκινογόνες, άρα το ηλεκτρονικό τσιγάρο είναι βλαβερό και πρέπει να τεθεί εκτός νόμου και να απαγορευτεί η πώλησή του”. (Για περισσότερα, διαβάστε εδώ)

Η, χρησιμοποιώντας την δημοφιλή υπηρεσία gyromyristis translate, αυτό μεταφράζεται:

“Επιλέξαμε ΔΥΟ μόνο (Αμερικάνικες) εταιρίες, πήραμε τα προϊόντα τους που απευθύνονται  ΣΕ ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ, βρήκαμε σε δύο από αυτά ποσότητα αμφισβητήσιμη ως προς το αποδεκτό όριο μιας εκ των 400 καρκινογόνων ουσιών που βρισκει κανείς στα συμβατικά τσιγάρα και στις τσίχλες νικοτίνης, και αυτό μας ήταν αρκετό για να έχουμε ένα επιχείρημα να σας πείσουμε οτι πρέπει να επιλέξετε να συνεχίσετε να πεθαίνετε από το συμβατικο κάπνισμα, γιατί μπορεί το ηλεκτρονικό κάπνισμα να σας δημιουργήσει δερματικά εξανθήματα, φαγούρα και δυσκοιλιότητα. Επίσης μοιάζει με συμβατικό τσιγάρο και επειδή έχει αρωματικά υγρά, μπορεί να το αγοράζουν μικρά παιδιά. Οπως τις τσίχλες. Αλλά τις τσίχλες νικοτίνης δεν τις πειράζουμε γιατί τις έχουμε ήδη εγκρίνει”.

Ωραίο παιχνίδι. Κανείς δεν το κατάλαβε. Εύγε.

Φυσικά, τα Ελληνικά ΜΜΕ αρχίσανε το παραμύθι: “ΒΛΑΒΕΡΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ”, “ΚΑΡΚΙΝΟΟΟΟΟΣ ΘΑΝΑΤΟΟΟΟΣ”, “ΘΑ ΨΟΦΗΣΕΤΕ ΟΛΟΙ ΣΑΝ ΤΑ ΠΟΝΤΙΚΙΑ” και άλλα τέτοια χαριτωμενατζίδικα, ενώ κανείς δεν εξέτασε τη σκοπιμότητα του όλου πράγματος.

Και ερωτώ: Δημοσίευσε κανείς αυτό;

(Ελεύθερη μετάφραση από το άρθρο – υπογράφει η Dr. Elizabeth Whelan ,president of the American Council on Science and Health – πρόεδρος του Αμερικανικού Συμβουλίου Επιστήμης και Υγείας)

Το ρεαλιστικό μέρος της ανακοίνωσης του FDA είναι οτι τα ηλεκτρονικά τσιγάρα δεν έχουν υποβληθεί σε επίσημους ελέγχους και κυκλοφορούν μονο εδώ και μερικά χρόνια. Να όμως τι δεν σας είπε ο FDA, αν και θα έπρεπε:

Τα παραδοσιακά τσιγάρα είναι θανατηφόρα όχι λόγω της παρουσίας συγκεκριμένων “καρκινογόνων” και “τοξινών” αλλα λόγω του οτι χρησιμοποιώντας τα, οι καπνιστές εισπνέουν τεράστιες ποσότητες καπνού – αλλιως γνωστού ως “προϊον κάύσης”. Ειναι ο εισπνεόμενος καπνός αυτός που σκοτώνει με τόσους τρόπους – καρκίνο, καρδιαγγειακές παθήσεις, παθήσεις του πνεύμονα και ακόμα περισσότερα.

Το τσιγάρο ήταν ένα σχετικά μη διαδεδομένο προϊόν στην κοινωνία μας μέχρι την εφεύρεση της μηχανής στριψίματος, και οι πωλήσεις του ανέβηκαν με ταχύ ρυθμο πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο. Πριν από αυτό, ο καπνός χρησιμοποιούνταν με σχετική ασφάλεια – μασώμενος, σε πίπες ή πούρα – γιατί οι καπνιστές εισέπνεαν λίγο ή και καθόλου καπνό. Τα τσιγάρα το άλλαξαν αυτό.

Το ηλεκτρονικό τσιγάρο, μια συσκευή που μιμείται το συμβατικό τσιγάρο και αποτελείται από μια μπαταρία, έναν ατμοποιητή και ένα φυσίγγιο – επιτρέπει στους καπνιστές να εισπνέουν τη δόση της νικοτίνης που τους χρειάζεται εκπνέοντας ατμό (ο οποίος μυρίζει λίγο ως καθόλου) μιμούμενοι το τελετουργικό και την αίσθηση του καπνίσματος κανονικών τσιγάρων.

Ο FDA παραπονέθηκε οτι το ηλεκτρονικό τσιγάρο ήταν μια “συσκευή παροχής νικοτίνης”. Μέχρι εδώ, είχε δίκιο. Ομως, είναι ο καπνός που σκοτώνει, όχι η νικοτίνη. Ναι, η νικοτίνη είναι εξαιρετικά εθιστική, και είναι αυτή που “κρατάει” τον καπνιστή. Η παροχή νικοτίνης όμως χωρίς τον καπνό, αποτελεί ένα τεράστιο πλεονέκτημα για τους καπνιστές […]

Ο FDA έχει εγκρίνει άλλα προϊόντα παροχής νικοτίνης όπως τσίχλες και patches τα οποία έχουν αποτύχει. Το ποσοστό διακοπής του καπνίσματος με τη χρήση αυτών των προϊοντων είναι λιγότερο από 15% μετά από ένα χρόνο χρήσης, καταδικάζοντας εκατομμύρια καπνιστών σε θάνατο. Χρειαζόμαστε απεγνωσμένα άλλες εναλλακτικές λύσεις. Ομως, ο FDA […] έχει υιοθετήσει τη φράση “κόψτο ή πέθανε”. […]

Περισσότεροι από 1 εκ. καπνιστές χρησιμοποιούν σήμερα το ηλεκτρονικό τσιγάρο […]. Ο FDA, ελλείψει στοιχείων οτι τα ηλεκτρονικά τσιγάρα αποτελούν απειλή προς την υγεία, ήταν τόσο απεγνωσμένος που ζήτησε από τους ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ να τηλεφωνούν αναφέροντας παρενέργειες της χρήσης ηλεκτρονικού τσιγάρου έτσι ωστε να μπορεί να “χτίσει” στοιχεία εναντίον του και να προχωρήσει στην απαγόρευσή του. Αμέλησαν, όμως, να ζητήσουν την ίδια επικοινωνία και από τους καπνιστές που έκοψαν επιτυχώς το κάπνισμα χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικό τσιγάρο.

Η υποκρισία του FDA δεν πρέπει να μας ξενίζει, εξάλλου πόσες φορές έχει εγκρίνει πράγματα που οδήγησαν σε θανάτους και απαγόρευσε άλλα λόγω ποιός ξέρει ποιών (συμφερ/παραγ)όντων; Το θέμα είναι οτι στο δόγμα του “ο,τι εισαγομενο είναι καλό” θα μας έρθουν και εδώ αυτοί, καταδικάζοντάς μας στο ευφυέστατο “κόφτο ή ψόφα”, αγαπημένη φράση όλων των φανατικών αντικαπνιστών, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ.

Πάρτε ταμιφλού…

Οι Lacuna Coil είναι ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Ο λόγος, εκτος της όμορφης μουσικής, είναι και η πανέμορφη τραγουδίστριά τους Christina Scabbia. Το κερασάκι στην τούρτα ειναι οτι είναι Ευρωπαίοι, και μάλιστα Ιταλοί. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν το νέο τους album, Shallow Life, από το οποιό βγήκαν ήδη δύο εκπληκτικά singles. Ορίστε λοιπον:

Η κοπελίτσα ειναι η Venetian Princess και γυρίζει βίντεο-παρωδίες γνωστών καλλιτεχνών με αρκετά μεγάλη επιτυχία. Από ολες της τις δουλειές, όμως, αυτό εδώ ειναι το καλύτερο (ειδικά αν είστε computer geeks σαν και την αφεντιά μου, επιβάλλεται να το δείτε τουλάχιστον 10101 φορές).

Μας τα κάνανε καρπούζια μετα μη εγκεκριμένων ορμονών για τον Μιχαλάκη. Και βγαίνουν λέει όλοι τώρα και χορεύουν και ξεσαλώνουν και κλαίνε και δεν συμμαζεύεται.

Και καλά, έξω είχε ένα πιστό και πολυάριθμο fan club, πολλά χρόνια τώρα. (Δεν κρίνω τη μουσική του, αυτά τα πράγματα είναι υποκειμενικά, σαφώς και εφόσον είχε τέτοια αποδοχή μιλάμε για μεγάλο καλλιτέχνη, είτε το θέλουμε είτε όχι). Εγχωρίως όμως; Χεσμένο τον είχαμε τα τελευταία χρόνια. Μόνο για ενδεχόμενα σκάνδαλα παιδοφιλίας και αισθητικές επεμβάσεις ασχολούμασταν μαζί του. Και τώρα πενθούμε οι Ελληνάρες “fans” του;

(Ασφαλώς και υπάρχουν και καλά κάνουν και υπάρχουν Ελληνες fans, στα media αναφέρομαι).

Οπως είχαμε και τους AC/DC και ξαφνικά βλέπω πιπινάκια να κυκλοφορούν περιχαρή με μπλουζάκια με ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ στάμπες AC/DC (που προφανώς έγιναν της μόδας μετά τη συναυλία, γιατί αμφιβάλλω αν είχαν ακούσει εστω και ΕΝΑ τους τραγούδι πριν).

Και ξαφνικά; Ω ρε γλέντια! Και δώστου αφιερώματα, και ξανά αφιερώματα, και έκτακτα αφιερώματα, και αφιέρωμα στα αφιερώματα.

Μέχρι να τα τινάξει κάποιος επόμενος διάσημος, και να ξεχάσουμε όλοι μαζί τον προηγούμενο (όπως “ξεχάσαμε” ήδη τους AC/DC – που ευτυχώς δεν τα έχουν τινάξει).

Δεν ξέρω αν οι καλλιτέχνες όταν πεθαίνουν πηγαίνουν στον Παράδεισο των Καλλιτεχνών, πάντως αυτοί που πραγματικά πηγαίνουν στον παράδεισο είναι αυτοί που έχουν τα πνευματικά δικαιώματα για τις επανεκδόσεις…

Δυο απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Νεας Υόρκης, ο Brian και ο Nick, αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να φτιάξουν μια σειρά από ερασιτεχνικά χιουμοριστικά σκετς τα οποία, αν μη τι άλλο, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν αντισυμβατικά. Δείτε και κρίνετε:

Herpex! (May not cure herpes :))

Τι κάνετε εσείς μετά το σεξ;

One-liner service! (Το αγαπημένο μου)

Τον τελευταίο καιρό βρέθηκα αναγκασμένος να κάνω μια σειρά επισκέψεων σε ιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων λόγω ενός προβλήματος που είχα και το οποίο δεν ήταν σαφές από πού πηγάζει (μέχρι τώρα που μιλάμε δεν έχει αποσαφηνιστεί, όμως δεν είναι κάτι το ανησυχητικό).

Ως side effect στις επισκέψεις μου αυτές, προέκυψαν οι ερωτήσεις διαφόρων γνωστών και φίλων που είχαν αντιμετωπίσει / αντιμετώπιζαν παρόμοιες καταστάσεις: “Είναι καλός ο τάδε;” “Πώς σου φάνηκε ο τάδε;” “Να πάω στον τάδε; Ξέρει τι λέει;”

Δεν είμαι γιατρός. Δεν μπορώ να αντιληφθώ αν ένας γιατρός είναι καλός ή κακός από τα λεγόμενά του, ούτε αν οι διαγνώσεις του είναι σωστές ή λανθασμένες. Επίσης, δεν πέφτω στην “παγίδα” να θεωρήσω καλό ή κακό ένα γιατρό, ανάλογα με το πόσο επικοινωνιακός είναι.

Ένα όμως πράγμα είναι σίγουρο:

Η θετική μου άποψη για την “ποιότητα” ενός ιατρού είναι ευθέως ανάλογη με το πόσο χρησιμοποιεί την Πληροφορική στο επάγγελμά του. Η, αλλιώς, κατά πόσο συντηρεί και αξιοποιεί το ιστορικό μου με τη βοήθεια της πληροφορικής

Προσωπικά έχω εντυπωσιαστεί από το δερματολόγο μου. Ο άνθρωπος όχι μόνο διατηρεί ένα λεπτομερέστατο ιστορικό μου που φθάνει ως την πρώτη μου επίσκεψη, αλλά το εμπλουτίζει και με φωτογραφίες που τραβάει με την ψηφιακή του φωτογραφική μηχανή από την πάσχουσα περιοχή, συγκρίνοντας την πρόοδο της θεραπείας που μου έχει δώσει μεταξύ των επισκέψεών μου. Έχει λοιπόν μια πλήρη εικόνα της κατάστασης που του επιτρέπει να είναι ακριβέστατος τόσο στη διάγνωση όσο και στην προτεινόμενη θεραπεία.

Έχω επισκεφθεί και γιατρούς που μου παραπονιούνται “γιατί δεν έφερα τις προηγούμενες εξετάσεις μου” (τις οποίες έχουν ήδη δει 2-3 φορές, αλλά δεν έχουν καταχωρήσει πουθενά) και έχω ακούσει και το μαγικό “τι είπαμε την προηγούμενη φορά;” (λες και είμαι υποχρεωμένος εγώ να κρατάω σημειώσεις για τα δικά τους λεγόμενα).

Προσωπική μου λοιπόν άποψη είναι ότι όσο καλός και να είναι ένας γιατρός, η έλλειψη της Πληροφορικής τον καταδικάζει να μην είναι ένας ακριβής γιατρός, και τον καθιστά καλό μόνο για περιστασιακές διαγνώσεις και όχι για παρακολούθηση. Αυτό είναι και το μόνο το οποίο απαντώ σε όποιον με ρωτά για κάποιον γιατρό: “Δεν ξέρω αν είναι καλός ή κακός, όμως έχει άρτια οργάνωση”.

Μετά από μια περίοδο απόλυτου εκνευρισμού και απόγνωσης με τον παλιό μου ISP, η οποία χαρακτηρίστηκε από 4 μηνών (σχεδόν) μη ύπαρξης τηλεφωνικής σύνδεσης (εντάξει, για μισή ώρα κάθε 3 μέρες δούλευε) και προβληματικής ελαφρώς σύνδεσης στο Internet (έκανα χρυσό το skype), και η οποία κατέληξε σε άπειρες επισκέψεις τεχνικών, απάνθρωπες αναμονές στο ΚΙΝΗΤΟ για να μιλήσω με το τμήμα τεχν. υποστήριξης πάνω από 20 φορές, μια καταγγελία στην ΕΕΤΤ, διακοπή της σύνδεσης και επιστροφή στον ΟΤΕ, ακολούθησε μια περίοδος ευημερίας και ευτυχίας.

Ως σήμερα.

Οπου χτύπησε το τηλέφωνο, και ένας εκπρόσωπος του παλιού μου ISP εκδήλωσε την πρόθεσή του να μας ενημερώσει για τα προγράμματα σύνδεσης ωστε “να μην πληρώνουμε πάγιο ΟΤΕ” (καλά, δεν είπαμε οτι δεν θα τα λένε αυτά πλέον);

Η γυναίκα μου τους είπε τα εξής: “Ευχαριστούμε πολύ, σας είχαμε παλιότερα και σας διακόψαμε, δεν επιθυμούμε αλλαγή σύνδεσης”.

Ο εκπρόσωπος, αντί ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ να ευχαριστήσει (όπως ορίζουν οι κανόνες καλής συμπεριφοράς) ή να ζητήσει συγνώμη (όπως θα όριζε η δεοντολογία της εταιρίας του – αν υπήρχε), απλά ΕΚΛΕΙΣΕ ΞΕΡΑ το τηλέφωνο στα μούτρα της γυναίκας μου. Στη γυναίκα μου που όταν ήταν έγκυος στο πρώτο μας παιδί δεν είχε διαθέσιμο τηλέφωνο σε περίπτωση ανάγκης ΕΞ’ΑΙΤΙΑΣ ΤΟΥΣ.

Λυπάμαι για λογαριασμό τους. Τόσα χρήματα για διαφήμιση, ενοχλητικά τηλεφωνήματα και “εξυπηρέτηση”, και δεν σκέφτηκε κανένας από τους μεγαλομανατζαραίους εκεί μέσα να ΕΞΑΙΡΕΣΕΙ τουλάχιστον από τον κατάλογο των ενοχλητικών κλήσεων τους πρώην πελάτες της εταιρίας οι οποίοι είχαν καταγγείλει τη σύμβασή τους;

Περιπτεράδες. Αυτό έχω να πω.

Αντε παλι, περι υπαλλήλων του Δημοσίου το θέμα. Οχι για όλους, να εξηγηθώ. Αλλά τουλάχιστον για (τους περισσότερους από) αυτούς που είχα την τύχη (!) να γνωρίσω.

Αναρωτιέμαι πολλές φορές μήπως απλά εμένα μου διαφεύγει κάτι. Μήπως ρε παιδί μου έχουν δίκιο, έτσι αγανακτισμένοι που είναι με τις παράλογες απαιτήσεις μου, έτσι που στραβώνουν με το κάθε τι που παω να τους εξηγήσω. Μήπως όντως οι άνθρωποι περνούν γολγοθά και εγώ δεν το αντιλαμβάνομαι; Μήπως όντως η παρουσία μου στις υπηρεσίες τους είναι παράλογη, ανεπιθύμητη και ενοχλητική;

Αναρωτιέμαι.

Και σταματάω να αναρωτιέμαι μετά το πρώτο εικοσάλεπτο γραφειοκρατικής παράνοιας.

(Σας έχω πρήξει με τα θέματα του Δημοσίου, το ξέρω, αλλά τι να κάνουμε, αυτά έχω τελευταία να με απασχολούν, με αυτά θα σας ζαλίζω).

Ορίστε πώς έχει η κατάσταση:

--------- Εναρξη επεξήγησης --------- κόψτε εδώ ---------

Είμαι ένας πτωχός πλην τίμιος ελεύθερος επαγγελματίας που ταυτόχρονα έχει μια σταθερή εργασιακή σχέση και, βάσει νόμου που το προβλέπει, επέλεξε ως κύριο ασφαλιστικό φορέα του το, ας πούμε, Υπερμεγάλο Ελληνικό Ταμείο Ασφάλισης και όχι το Οχι Τόσο Μεγάλο Ταμείο Ασφάλισης. Αρα λοιπόν είμαι ένας ασφαλισμένος του Υπερμεγάλου Ελληνικού Ταμείου Ασφάλισης με μπλοκάκι παροχής υπηρεσιώνε.  Οταν όμως πρόκειται να θεωρήσω νέο μπλοκ παροχής υπηρεσιών, η Εφορία, ως οφείλει, ζητάει μια βεβαιωσούλα από το Υπερμεγάλο Ελληνικό Ταμείο Ασφάλισης . Αυτό. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

--------- Λήξη επεξήγησης ---------- κόψτε εδώ ---------

Το καταλάβατε πιστεύω, ετσι; Δεν ήταν δύσκολο, ε;

Εδώ αρχίζουν τα νταούλια.

Εχοντας θεωρήσει n μπλοκάκια ως σήμερα, πάω μια βόλτα μέχρι το Υπερμεγάλο Ελληνικό Ταμείο Ασφάλισης να ζητήσω την πολυπόθητη βεβαίωση. Επειδή ποτέ δεν θυμάμαι πώς τη λένε τη διαολεμένη (μέεεγα λάθος), πάντα εξηγώ στον / στην υπάλληλο αυτά που σας είπα παραπάνω και αυτός / αυτή βρίσκει άκρη και μου τη δίνει και τσουπ, θεωρώ το μπλοκάκι τση παροχής των υπηρεσιώνε και παπαλέϊσον.

Αμ έλα που.

“Καλημέρα σας, μπλαμπλαμπλαμπλαμπλα” (βλέπε παραπάνω, που εξηγώ την κατάσταση σε εσάς που μάλλον θα πρέπει να την έχετε κατανοήσει).

(Ανοξυδερκές βλέμμα γεμάτο έλλειψη κατανόησης και, επαγωγικά, ουσιαστικού ενδιαφέροντος. Θα αναφέρομαι στη συγκεκριμένη από εδώ και στο εξής ως “η Ξυνουδέτερη”).

“Δηλαδή είστε μισθωτός;” ρωτά η Ξυνουδέτερη συνοψίζοντας σε τρεις λέξεις και ένα ερωτηματικό τη φράση “τσάμπα μιλάς τόση ώρα πτωχέ ανθρωπάκο από την άλλη πλευρά του γκισέ”.

“Οχι – ναι – δεν εχει σημασια - έρχομαι σε εσάς ως ελ. επαγγελματίας γιατί μπλαμπλαμπλαμπλαμπλα” (επανάληψη της παραγράφου)

- “Δηλαδή είστε ελεύθερος επαγγελματίας;” ρωτά αυτή τη φορά έχοντας σημειώσει αξιομνημόνευτη πρόοδο.

“Οπως σας είπα, μπλαμπλαμπλαμπλαμπλα” (επανάληψη της παραγράφου και πάλι – για να τριτώσει και να δέσει το γλυκό)

“Και τι βεβαίωση θέλετε;” ρωτά η Ξυνουδέτερη με εύλογη απορία.

(Σφίγγομαι) “εεεε, βεβαίωση …μη οφειλής;” (με απορημένο τόνο – δεν είμαι σίγουρος κιόλας, βλέπεις με είχαν καλομάθει που το ήξεραν τόσο καιρό αυτοί για μένα).

“Α, δεν μπορώ να σας δώσω τη βεβαίωση, πρέπει να μας φέρετε το μπλοκάκι σας”, λέει η Ξυνουδέτερη σε τόνο μινόρε.

“Ε;”

“Για να δούμε αν σας ασφαλίζουν οι εργοδότες σας”, συνεχίζει.

“Μα αγαπητή μου, είμαι ασφαλισμένος στο Υπερμεγάλο Ελληνικό Ταμείο Ασφάλισης . Δηλαδή σε εσάς! Εχετε τα στοιχεία μου, ξέρετε αν είμαι ασφαλισμένος και αν σας χρωστάω, δώστε μου τη βεβαίωση να τελειώνουμε!”

“Χωρίς μπλοκάκι δεν γίνεται τίποτα…”

“Μα ΤΙ ΣΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΕΣΑΣ το μπλοκάκι; Αφού έχω το Υπερμεγάλο Ελληνικό Ταμείο Ασφάλισης ως φορέα ασφάλισης, και το έχω επιλέξει ΕΓΩ εναντι του Οχι Τόσο Μεγάλου Ταμείου Ασφάλισης. Ορίστε οι βεβαιώσεις ένα, δύο και τρία (ανοίγοντας ένα τερατώδη φάκελο που είχα πάρει μαζί μου ο,τι μπορούσα να φανταστώ οτι ήταν χρήσιμο – μόνο κάτι ακτινογραφίες που είχα κάνει πρόσφατα δεν είχα βάλει εκει μέσα).

“Α, δεν ξέρω, πηγαίνετε στον προϊστάμενο”, μασάει η Ξυνουδέτερη μέσα από τα δόντια της ακολουθώντας πιστά τον Ανεπίσημο Οδηγό Χειρισμού Ανθρωπάκων Από Την Αλλη Πλευρά Του Γκισέ που Ζητάνε Πολλά Και Φαίνονται Ζόρικοι.

Για να μην τα πολυλογώ, ο προϊστάμενος άρχισε να μου μιλάει για μπλοκάκια που ασφαλίζονται (η για ασφάλειες που μπλοκίζονται, ορκίζομαι οτι δεν θυμάμαι), για “την κατηγορία μου”, για διατάξεις και αναδιατάξεις και άλλα τέτοια φιλοσοφικά, καταλήγοντας στο παρακάτω απόσταγμα συσσωρευμένης εμπειρίας:

“Πρέπει να φέρετε το μπλοκάκι σας να το δούμε”. 

“Μα εγώ είμαι ασφαλισμένος στο Υπερμεγάλο Ελληνικό Ταμείο Ασφάλισης , μια βεβαίωση θέλω”, λέω ο καψερός με μια υπόνοια δακρύων στα μάτια και μια ανεξήγητη επιθυμία για κάποιο βαρύ ποτό. “Και τη θέλω σήμερα, πρέπει να θεωρήσω το μπλοκάκι για να κόψω τιμολόγια και να πληρωθώ. Δεν έχω χρόνο να κάνω πηγαινε-ελα για να σας φέρνω τα παλιά μου μπλοκάκια, έχω δουλειά να κάνω!”, συμπληρώνω με την αρχαία Φραση Που Δεν Εχει Κανενα Απολύτως Αποτέλεσμα Οταν Μιλας Με Το Δημόσιο.

Με τα πολλά, και αφού παρέλασε από το γραφείο η προαναφερθείσα υπάλληλος ο οποίος ξαναεξήγησε στον προϊστάμενο την περίπτωσή μου, πήρα την πολυπόθητη βεβαίωση μη οφειλής ως αναπόγραφος με τηλεμοιοτυπία (για να μην σας μπερδεύω, θα την λέω βεβαίωση ninja).

Περνούν οι μέρες και κανένα νέο από το λογιστή μου. Ωσπου, ξαφνικά, μια μέρα, χτυπάει το τηλέφωνο.

“Ειμαι ο Τάκης. Η εφορία δεν θέλει μόνο τη βεβαίωση ninja, θέλει και μια βεβαίωση οτι είσαι ασφαλισμένος στο Υπερμεγάλο Ελληνικό Ταμείο Ασφάλισης μέχρι και σήμερα (ας την λέμε για ευκολία βεβαίωση kamasutra). Ειμαι στα γραφεια τους αλλά δεν μου τη δίνουν κι ας έχεις κάνει πληρεξούσιο, θέλουν να δουν το μπλοκάκι σου!”

Περιττό να σας πω οτι χτύπησα tilt.

Παίρνω των ομματιών μου και ανεβαίνω τρέχοντας στο Υπερμεγάλο Ταμειοτέτοιο. Confontation με την Ξυνουδέτερη.

“Μα καλά, δεν τα είπαμε με αυτό το μπλοκάκι; ΤΙ ΣΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΕΣΑΣ το μπλοκάκι μου; Ασφαλισμένος σε εσάς ειμαι, δεν μπορείτε να μου δώσετε μια βεβαίωση kamasutra;” λέω –ελαφρώς- εκνευρισμένος όσο ό Τζακ Νικολσον στη Λάμψη (με το τσεκούρι).

“Προσωπικά εμένα δεν με νοιάζει καθόλου” λέει με εμφανές ενδιαφέρον για την περίπτωσή μου η Ξυνουδέτερη  επιβεβαιώνοντας τον τίτλο της και κάνοντας τη μούρη μου ακόμα πιό κόκκινη από όσο φαινόταν ήδη χάρη στις όρθιες τρίχες της κεφαλής μου. Η μπανάνα μου έλειπε για να κλείσω.

Cutting a long story short. Προιστάμενος. Ξανα μπλαμπλα και επεξηγήσεις. Προσεκτική ακρόαση από τον προαναφερθέντα. Χαμόγελο. Πλατύ χαμόγελο.

“Ειδατε που δεν χρειαζόσασταν τελικά τη βεβαίωση ninja”; Λέει ο από εδώ και στο εξής αναφερόμενος ως Ηρεμος Τιμωρός, λόγω της αφάνταστης νηφαλιότητάς του σε συνδυασμό με το χάρισμα που διέθετε να σου δημιουργεί σύμπλεγμα έντονων τύψεων απλά επειδή υπάρχεις.

“Ξερετε, θέλουν τη ninja αλλά και τη βεβαίωση kamasutra, για να ισχύει η ninja” (δεν είναι ιδιαίτερα βαρετό να μιλάμε με τεχνοκρατική ορολογία;)

“Ειδατε, άμα κάνουμε οτι μας λέει ο πελάτης, η δουλειά του δεν γίνεται”, λέει με άψογο στυλ ο Ηρεμος Τιμώρός.

Αναπηδώ. “Πως;”

“Εσείς θέλατε εξ’αρχής τη βεβαίωση kamasutra, οχι τη βεβαίωση ninja. Και πήρατε αυτό που ζητήσατε, και δεν κάνατε τη δουλειά σας”, μου λέει με καθηγητικό ύφος.

“Μα δεν ήξερα οτι θα ζητήσουν και την βεβαίωση kamasutra! Ηλπιζα εσείς να γνωρίζετε τη διαδικασία!” λέω χωρίς ελπίδα.

“Εμείς θα σας δώσουμε αυτό που ζητάτε”, λεει. Θα ορκιζόμουν οτι διέκρινα ένα λανθάνον σαρδόνιο χαμόγελο εκεί.

“Μα δεν μπορώ να γνωρίζω τα διαδικαστικά της κάθε υπηρεσίας κάθε φορά και εντέλει τώρα ζητάω τη βεβαιωση kamasutra”.

“Τη βεβαίωση kamasutra δεν μπόρώ να σας τη δώσω”.

“Μα αυτή ζητάει η Εφορία. Και ποιός θα μου τη δώσει αν οχι εσείς;” απορώ.

(Εδώ αρχίζει μια αγόρευση περι μηχανογραφημένου συστήματος και περιορισμών που τους έχουν ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΣΕΙ (όχι αναγκάσει) να παίρνουν την οποία αδυνατώ να καταλάβω και γι’αυτό και παραλείπω.)

Το απέδωσε όμως τόσο καλά, με τόση τέχνη βρε παιδί μου, που στο τέλος έπιασα τον εαυτό μου να λυπάται που τους ταλαιπώρησε, να νοιώθει οτι συμπάσχει μαζί τους με όλα αυτά τα παράλογα που συναντούν κάθε μέρα και να βρίσκεται στο χείλος της απολογίας. (Οχι, δεν απολογήθηκα).

Μπράβο του. Ειλικρινά. Πιστεύω οτι χαραμίζεται στο δημοσιο.

Το ρεζουμέ είναι οτι το Υπερμεγάλο Ελληνικό Ταμείο Ασφάλισης , από όσα μπόρεσα να κατανοήσω (ειλικρινά, δεν μπόρεσα να κατανοήσω τα πάντα!), έκανε τα εξής:

- Μπορούσε να μου δώσει βεβαίωση οτι δεν του οφείλω, αλλά δεν μπορούσε να μου δώσει βεβαίωση οτι είμαι ασφαλισμένος σε αυτό! (Σαν να λέμε οτι στο μπαρ θα σου πουν: “Μεγάλε, μας χρωστάς τα λεφτά για τα ποτά, αλλά δεν μπορούμε να σου δώσουμε απόδειξη γιατί θα φαίνεται οτι τα ήπιες εδώ.”)

- Ετσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, φαίνεται οτι κατά τα λεγόμενα του Ταμείου η εφορία ζητούσε κάτι που δεν μπορούσα να πάρω. Αρα ή εκείνοι ήταν τρελοί (κατά το ταμείο μου), ή στο ταμείο μου θα ήταν τρελοί (κατά την εφορία). Τελικά βγήκα εγώ ο τρελός, και δεν έχω καταλάβει ακόμα πώς έγινε.

- Μου δόθηκε η εντύπωση οτι τελικά για να εξυπηρετηθώ σε μια δημόσια υπηρεσία θα πρέπει ΕΓΩ να γνωρίζω ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ. Και, ει δυνατόν, και να την κάνω. Με ρώτησαν ένα σωρό πράγματα στα οποία δεν ήξερα πως να απαντήσω (και όποιος μου πει οτι ΕΠΡΕΠΕ να ξέρω ΠΩΣ με είχαν περάσει αυτοί το σύστημά τους, του εύχομαι να πρέπει να ζητήσει τρεις βεβαιώσεις ninja).

- Με έκαναν και αισθάνθηκα άσχημα που αγανάκτησα, λόγω του οτι τελικά όλα ήταν αθώα από την πλευρά τους και είτε εγώ έφταιγα που δεν ήξερα τι ζήταγα, είτε η Εφορία που δεν ήξερε τι ζήταγε. Για το οτι εγώ έπρεπε να ξεμπερδεύω από εκει μέσα και να τσακιστώ να πάω να δουλέψω να βγάλω κανα φράγκο, ούτε λόγος. Ο προϊστάμενος μου το είπε καθαρά: “Να πάρετε αυτό που ζητάτε για να ΤΕΛΕΙΩΝΩ και εγώ” (οχι, δεν έλεγε τον καιρό). Λες και είμαι κανένας αργόσχολος που το έχω χόμπυ να συχνάζω εκεί και να ενοχλώ το προσωπικό ζητώντας ο,τι πιστοποιητικό μου κατέβει στο κεφάλι.

-  Τελικά ΜΠΟΡΕΣΕ να μου δώσει και τη βεβαίωση οτι είμαι ασφαλισμένος (αφού τελικά την πήρα, “κατ’εξαίρεση”, όπως σημείωσε ο Ηρεμος Τιμωρός, για “να κάνω τη δουλειά μου”). Φιλεύσπλαχνοι. Και δεν το είδαν το μπλοκάκι περι ου έγινε όλη η φασαρία. (Εγώ πάντως το έφερα).

Το μπλοκάκι θεωρήθηκε με 10 μέρες καθυστέρηση, εγώ ήμουν 10 μέρες χωρίς έσοδα και με μπόλικους λογαριασμούς απλήρωτους, με τα τρεχάματα και τις ώρες που έφαγα να ακούω όλα αυτά τα μαγικά δούλεψα λιγότερο, έβγαλα λιγότερα και το κράτος εισέπραξε λιγότερους φόρους. Είναι περίεργο το πώς τελικά καταλήγει το πράγμα – οι άνθρωποι που ωφελούνται περισσότερο από τους φόρους που πληρώνω να είναι αυτοί που έμμεσα με εμποδίζουν να τους πληρώσω!

Και επανέρχομαι στο αρχικό ερώτημα; Βρε μπας και έχουν δίκιο; Μπας και πρέπει να πηγαίνω σε ΙΚΑ, ΟΑΕΕ, Εφορίες και λοιπές δημόσιες υπηρεσίες, έχοντας απομνημονεύσει όλον τον ΚΒΣ και τις σχετικές νομοθεσίες, γνωρίζοντας όλων των ειδών τα ninja και kamasutra πιστοποιητικά που ζητάνε εκατέρωθεν,  διορθώνοντάς τους όταν δεν καταλαβαίνουν κάτι, και ευχαριστώντας τους θερμά που απλά διεκπεραίωσαν κάτι χωρίς να χρειαστεί να σκεφτούν ή να προτείνουν οτιδήποτε;

Μήπως τελικά όλοι εμείς έξω από αυτές τις υπηρεσίες πρέπει να μάθουμε τη δουλειά ΤΟΥΣ καλύτερα από αυτούς, προκειμένου να εξυπηρετούμαστε;

(Εντάξει, η μπάλα πήρε αυτή τη φορά το Υπερμεγάλο Ελληνικό Ταμείο Ασφάλισης , και μάλιστα με ταχύτητα, αλλά σε τέτοιες καταστάσεις όλοι οι οργανισμοί βάζουν από ένα χεράκι. Εχω την εντύπωση οτι η Ξαφνική Απαίτηση Δύο Πιστοποιητικών ήταν ο τρόπος της ΔΟΥ να πει “κουκου, κι εγώ είμαι εδώ και διεκδικώ μερίδιο στο να σε δυσκολέψω να δουλέψεις”.

Με χιουμοριστική διάθεση, πάντα, όλα τα παραπάνω. Εύχομαι πάντως στο ταμείο μου να είναι το πρώτο και το τελευταίο λυπηρό επεισόδιο που είχαμε μαζί, γιατί γενικά μέχρι τώρα, οτι και να πω, έχω εξυπηρετηθεί αναπάντεχα γρήγορα και αποτελεσματικά από αυτούς (πράγμα που, από ο,τι ακούω, είναι σπάνιο για αυτό το ταμείο). Ισως ήταν οι συγκυρίες.

* Μερικά στοιχεία της ιστορίας έχουν μεταβληθεί με σκοπό την προστασία των ταυτοτήτων των συμμετεχόντων και φυσικά έχουν προστεθεί και δραματοποιημένα στοιχεία με σκοπό την ενίσχυση του χιούμορ – μην μας κάνουν και καμια αγωγή, είναι πονηροί οι καιροί τελευταία! :)

Καταπληκτικό βιντεάκι για τη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, με Ελληνικούς υπότιτλους.  Το βρήκα εδώ.

Αν και στην επικαιρότητα δεσπόζει αυτές τις μέρες το θέμα των καταστροφών και των διαδηλώσεων που ξέσπασαν μετά το θάνατο του 15χρονου μαθητή από σφαίρα αστυνομικού, ας μην ξεχνάμε ότι η ζωή μας είναι πολυδιάστατη και σε αυτή τη μικρή χώρα υπάρχουν και άλλα πράγματα στα οποία θα πρέπει να δίνουμε σημασία.

Με μεγάλη χαρά παρακολούθησα λοιπόν την εγκατάσταση ειδικών κάδων ανακύκλωσης στο δήμο Βύρωνα, οπου σε 55 σημεία του δήμου τοποθετήθηκαν τετράδες κάδων ανακύκλωσης, ξεχωριστών για χαρτί, γυαλί, αλουμίνιο και πλαστικό. Τα περιεχόμενα των κάδων μαζεύονται από ειδικά αποριμματοφόρα που κινούνται με φυσικό αέριο.

Το πρόγραμμα φαίνεται να πηγαίνει πολύ καλα λόγω της θερμής ανταπόκρισης των πολιτών, τόσο που πολλές φορές οι κάδοι γεμίζουν πριν φτάσουν τα φορτηγά για το άδειασμά τους. Σε επικοινωνία που είχα με το δήμαρχο, μου εξήγησε ότι ακόμα προσαρμόζουν το πρόγραμμά τους στις συνθήκες που διαμορφώνονται.  Οπως και να έχει, είναι πολύ καλύτερο να ανακυκλώνονται τα σκουπίδια μας παρά να καταλήγουν στις χωματερές οι οποίες έχουν φτάσει στα όριά τους. Ο κόσμος ανταποκρίνεται με ιδιαίτερη θέρμη, ιδιαίτερα στο θέμα του χαρτιού.

Δεν λείπουν βέβαια και τα "περίεργα": Οι κάδοι αλουμινίου, γυαλιού και πλαστικού είναι κλειστοί και ο μόνος τρόπος να πετάξει κανείς πράγματα σε αυτούς είναι μέσω κάποιων στρογγυλών οπών στο πάνω τους μέρος. Στους κάδους του πλαστικού, η οπή χωράει ένα πλαστικό μπουκαλάκι αναψυκτικού των 500ml αλλά όχι τα αντίστοιχα των 1500ml. Ετσι, πολλές φορές οι πολίτες αφήνουν έξω και γύρω από τους κάδους, σε σακούλες, μεγαλύτερες πλαστικές συσκευασίες (απορρυπαντικά, μεγάλα μπουκάλια αναψυκτικών κλπ). Το θέαμα σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι όμορφο, αλλά τουλάχιστον δείχνει τη θετική στάση του κόσμου.

Λογω του οτι ενδιαφέρομαι ιδιαίτερα για το θέμα της ανακύκλωσης, σκέφτηκα να στείλω ένα email στην υπηρεσία του δήμο για να λάβω διευκρινίσεις και οδηγίες σχετικά με το τι μπορεί να ανακυκλωθεί και τι οχι, καθώς και σχετικά με άλλα ερωτήματα που είχα ακούσει από φίλους και συμπολίτες μου. Χάρηκα ιδιαίτερα με την απάντησή τους, η οποία μπορεί να μην απαντά επακριβώς σε όλα τα ερωτήματα, αλλά αποτελεί σίγουρα μια καλή αρχή επικοινωνίας.

Παραθέτω τις ερωτήσεις που διατύπωσα και την απάντηση που έλαβα:

Ερωτήσεις

1. Τι ειδους χαρτιά μπορώ να ανακυκλώσω εκτός από τα προφανή; Εχει νόημα να ανακυκλωθούν χαρτιά π.χ. που χρησιμοποιήθηκαν σε συνδυασμό με κάποιο καθαριστικό (π.χ. azax) για καθαρισμό επιφανειών, ή χαρτιά-συσκευασίες καταστημάτων delivery που περιέχουν λεκέδες από μαγειρικά λίπη; Επίσης, κάποιες συσκευασίες προϊόντων είναι κατασκευασμένες από ένα είδος χαρτιού που επικαλύπτεται από μια στρώση πλαστικού. Αυτές οι συσκευασίες έχει νόημα να τοποθετηθούν ως ανακυκλώσιμο υλικό στους κάδους χαρτιού;

2. Σχετικά με τα αλουμίνια, εκτός από τα κουτάκια των αναψυκτικών, μπορούν να ανακυκλωθούν και μεγαλύτερες συσκευασίες (π.χ. βρεφικών τροφών, κονσέρβες κλπ) και αν ναι, θα πρέπει πρώτα να πλένονται ωστε να απομακρύνονται τα υπολειμματα τροφών;

3. Σχετικά με το πλαστικό, και πάλι θα ρωτήσω για συσκευασίες καταστημάτων delivery. Ορισμένα καταστήματα παραδίδουν π.χ. σαλάτες σε πλαστικά μπωλ. Αυτά ανακυκλώνονται; Χρειάζεται να πλυθούν πρώτα; Ακόμα, οι συσκευασίες που παίρνουμε από τα super market, π.χ. τυρί σε φέτες σε πλαστική συσκευασία, μπορούν να ανακυκλωθούν; Τα πλαστικά μπουκάλια αναψυκτικών των 500ml χρειαζονται πλύσιμο πριν τη ρίψη στον κάδο;

Απάντηση

Τα υλικά που μπαίνουν σε κάθε κάδο είναι συγκεκριμένα, καθώς όλες οι συσκευασίες δεν μπορούν να ανακυκλωθούν το ίδιο. Για το λόγο αυτό και οι οπές στους κάδους ανακύκλωσης έχουν συγκεκριμένο μέγεθος, ώστε να συλλέγονται μόνο υλικά τα οποία μπορούν να δοθούν για ανακύκλωση στη συγκεκριμένη οπή. 

Η αποκομιδή των υλικών γίνεται με ειδικά απορριμματοφόρα που κινούνται με φυσικό αέριο. Η αποκομιδή γίνεται κατά υλικό, δηλαδή το όχημα συλλέγει μόνο χαρτί, μόνο γυαλί, μόνο πλαστικό ή μόνο αλουμίνιο, ώστε τα ήδη διαλεγμένα από τους δημότες υλικά να δίνονται κατευθείαν για ανακύκλωση.

Το είδος χαρτιού που ανακυκλώνεται είναι οι εφημερίδες, τα περιοδικά, τα βιβλία, οι κόλλες κτλ. Καλό θα ήταν κομμάτια που είναι πλαστικοποιημένα, όπως το εξώφυλλο των μπλε τετραδίων να αφαιρούνται πριν τη ρίψη στον κάδο ανακύκλωσης, ώστε το ανακυκλώσιμο χαρτί που θα παραχθεί να είναι όσο το δυνατόν καλύτερης ποιότητας. Επίσης, δεν είναι ακόμα δυνατή η ανακύκλωση των συσκευασιών tetrapack.

Τα κουτιά των βρεφικών τροφών, οι κονσέρβες και τα κουτάκια μπύρας 500 ml είναι φτιαγμένα από σίδερο, και όχι από αλουμίνιο. Και τα δύο υλικά έχουν το σήμα της ανακύκλωσης στη συσκευασία, αλλά τα κουτάκια αλουμινίου μέσα στο σήμα πρέπει να γράφουν "alu”.

Όλα τα είδη πλαστικού ανακυκλώνονται. Υπάρχουν επτά διαφορετικές ποιότητες πλαστικού. Σαν καταναλωτές είναι αδύνατον να γνωρίζουμε τις μεταξύ τους διαφορές, αλλά και να τις γνωρίζαμε θα έπρεπε να υπάρχουν επτά κάδοι ένας για κάθε είδος πλαστικού. Για το λόγο αυτό, τη διαλογή του πλαστικού την αναλαμβάνουν εξειδικευμένα εργοστάσια. Για να είναι τα αποτελέσματα της ανακύκλωσης τα καλύτερα δυνατά, καλό θα ήταν τα πλαστικά να ξεβγάζονται πριν τη ρίψη τους στον κάδο ανακύκλωσης.

Αν έχετε και εσείς ερωτήσεις μπορείτε να τις υποβάλλετε στη διεύθυνση anakiklosi [παπακι] dimosbyrona.gr.

Σίγουρα τα 55 σημεία είναι λίγα, αλλά είναι μια καλή αρχή. Ας ελπίσουμε να δούμε και σε άλλους δήμους παρόμοιες κινήσεις.

Οσα περισσότερα ηλεκτρονικά καταστήματα ανοίγουν, τόσο λιγότερες βιτρίνες υπάρχουν διαθέσιμες για σπάσιμο.

Oλοι αυτοί οι κύριοι που εκτός του οτι τα σπάνε, τα βουτάνε κιόλας επιτελούν κοινωνικό έργο: Θέλουν να μας δείξουν το σωστό δρόμο προς τον εκσυχρονισμό. Πώς δεν το είχαμε καταλάβει μέχρι τώρα;

Να δεις που αύριο-μεθαύριο κάποιος θα το εκμεταλλευτεί πολιτικά αυτό.

Θα ήθελα πολύ να δω το βάρος να πέφτει, όχι στην τιμωρία του αστυνομικού, αλλά στις συνθήκες που οδήγησαν στην ένταξή του στο σώμα.

Συγκεκριμένα:

Να γίνει μια ψυχολογική/ψυχιατρική αξιολόγηση του ατόμου αυτού για να υπάρξει μια άποψη του γιατί και πώς έφτασε στο σημείο να κάνει αυτό που έκανε. Και όταν υπάρξει η άποψη αυτή, να κυνηγηθούν ΟΛΟΙ αυτοί που συναίνεσαν για την ένταξή του στο σώμα και του έβαλαν όπλο στο χέρι χωρίς να κάνουν τον απαραίτητο έλεγχο.

Ακόμα, να διερευνηθούν οι συνθήκες και τα δεδομένα της εκπαίδευσής του, αυτού και των υπολοίπων. Να μάθουμε ΤΙ τους λένε, ΠΩΣ τους εκπαιδεύουν και ΠΩΣ τους μαθαίνουν να στέκονται εκει έξω. Τι είναι αυτό τέλος πάντων που ΔΕΝ τους μαθαίνουν και καταλήγουν σε τέτοιες πράξεις;

Και μετά να αρχίσουν τα τσεκουρώματα υπευθύνων σε ΜΕΣΑΙΑ κλιμάκια. Και λέω μεσαία, γιατί τα πολύ υψηλά κλιμάκια (βλέπε υπουργοί, αρχηγοί κλπ.) έχουν μόνο υψηλή εποπτεία (χωρίς αυτό να μηδενίζει βέβαια την ευθύνη τους). Αυτοί όμως που κάνουν τη ζημιά είναι οι μεσαίοι, κατ'εμέ. Αυτοί που τον προσέλαβαν, αυτοί που τον εκπαίδευσαν, αυτοί που του έδωσαν "γραμμή" για το πώς θα συμπεριφέρεται, αυτοί που ΔΕΝ τον έλεγξαν.

Ο συγκεκριμένος, είναι απλά προϊόν ενός συστήματος που παράγει και άλλους τέτοιους. Για μένα, πρέπει να κλείσει η μηχανή που παράγει ελαττωματικά λουκάνικα. Βρήκαμε ένα επειδή έτυχε, ποιός ξέρει πόσα ακόμα τέτοια θα φάμε.

Κάποιος δεν έπρεπε να βρίσκεται εκει που βρισκόταν και να πει αυτά που είπε.

Γιατί κάποιος που βρέθηκε στο δρόμο του ήταν λάθος άνθρωπος σε λάθος θέση.

Κάποιος έπρεπε να του το έχει εξηγήσει.

Γιατί κάποιος δεν ήταν αυτός που θα έπρεπε να είχε εκπαιδευτεί να ήταν.

Και κάποιος ευθύνεται για αυτό.

Κάποιος δεν έπρεπε να βρίσκεται με όπλο στο χέρι.

Κάποιος του το έβαλε στο χέρι και τον έβγαλε στους δρόμους χωρίς να σιγουρευτεί αν μπορεί να ανταπεξέλθει, αν καταλαβαίνει τι ειναι αυτό που κρατάει στο χέρι του.

Κάποιος πεθαίνει άδικα, τελείως άδικα. Ακόμα και αν προκάλεσε, άδικα πεθαίνει.

Κάποιος έκανε λάθος. Μεγάλο λάθος.

Κάποιος σοκάρεται.

Κάποιος αγανακτά.

Κάποιος αντιδρά.

Κάποιος αντιδρά βίαια.

Κάποιος σπάει βιτρίνες και καίει αυτοκίνητα.

Κάποιος που παλεύει καθημερινά για να ξεχρεώσει και να δει η οικογένειά του μια άσπρη μέρα βρίσκει την περιουσία του ρημαγμένη.

Κάποιος σπάει και άλλες βιτρίνες γιατι κάποιος φταίει.

Κάποιος άλλος που παλεύει και αυτός καθημερινά για να ξεχρεώσει και να δει η οικογένειά του μια άσπρη μέρα βρίσκει την περιουσία του ρημαγμένη.

Κάποιος συνεχίζει να σπάει βιτρίνες και να καίει αυτοκίνητα γιατί κάποιος φταίει. Ισως να φταίνε και οι βιτρίνες.

Κάποιος δεν σέβεται τίποτα όταν αντιδρά βίαια.

Κάποιος απελπίζεται.

Κάποιος κλαίει.

Κάποιος παραιτείται αλλά δεν φεύγει.

Και κάποιος άλλος.

Κάποιος βγαίνει στα τηλεπαράθυρα και σχολιάζει.

Και κάποιος άλλος.

Και κάποιος άλλος.

Και κάποιος άλλος.

Και κάποιος άλλος.

Και κάποιος άλλος.

Και κάποιος απλά κοιτάει.

Και κάποιος άλλος.

Και κάποιος άλλος.

Και κάποιος άλλος.

Και κάποιος άλλος.

Και κάποιος άλλος.

Κάποιος συνεχίζει να πληρώνει φόρους και να ελπίζει οτι θα πιασουν τόπο και να αναρωτιέται αν τελικά έχει νόημα, μια και τίποτα δεν φαίνεται να αλλάζει εδω κάτω.

Κάποιος να βάλει λίγη τάξη σε αυτόν τον τόπο που τελικά θα μείνει στην ιστορία μόνο για τις ωραίες του παραλίες και για τίποτα άλλο;

Κάποιος;

Εξεπλάγην ευχάριστα κατά την επίσκεψη μου στο ΤΕΒΕ στου Ζωγράφου προκειμένου να διεκπεραιώσω μια προσωπική μου διαδικασία, τον προηγούμενο μήνα. Οχι από τις υποδομές, οι οποίες λίγο-πολύ είναι όπως τις έχουμε συνηθίσει: Χαλασμένο ασανσέρ, βαβούρα και οχλαγωγία, γραφεία της κακιάς ώρας και καμία υποδομή για τους επισκέπτες οι οποίοι έπρεπε να συμπληρώσουν χαρτιά: Ενα πεταμένο γραφείο κοντά στην είσοδο, χωρίς καρέκλες, και διαρκώς 5-6 άτομα σκυφτά από πάνω να προσπαθούν να συμπληρώσουν αιτήσεις χωρίς να πάθουν λουμπάγκο.

Αυτό που με εξέπληξε ήταν η ευγένεια των υπαλλήλων, κάτι που δεν είχα συνηθίσει σε παρόμοιες δημόσιες υπηρεσίες. Η κυρία που με εξυπηρέτησε, εκτός από το οτι έκανε τα αδύνατα δυνατά για να μην ταλαιπωρηθώ (κάτι που δεν κατάφερε τελικά αφού μου έλειπαν κάποια απαραίτητα έγγραφα - όμως για αυτό εφταιγα αποκλειστικά εγώ) στο τέλος μου ζήτησε και ΣΥΓΝΩΜΗ γιατί δεν μπορούσε να με εξυπηρετήσει όπως θα έπρεπε και θα αναγκαζόμουν να ξανάρθω! Περιττό να πω οτι η γυναίκα έτρεχε σαν τη σβούρα περα-δωθε για να ρωτήσει σχετικές πληροφορίες για την περίπτωσή μου και να δει μήπως θα μπορούσαμε να παρακάμψουμε την απαίτηση για τα συγκεκριμένα έγγραφα.

Παρατηρώντας προσεκτικότερα γύρω μου, παρατήρησα οτι σχεδόν όλοι οι υπάλληλοι στο συγκεκριμένο όροφο συμπεριφέρονταν με μια διάθεση να βοηθήσουν τον κόσμο όσο περισσότερο μπορούσαν, παρά την ανύπαρκτη εργονομία του χώρου και το πλήθος του κοσμου που περίμενε να εξυπηρετηθεί για διάφορες υποθέσεις του.

Μπράβο τους, ειλικρινά, λοιπον. Με τέτοιες συνθήκες εργασίας, το να διατηρήσεις την καλή σου διάθεση και θετική στάση απέναντι στους πολίτες για μένα είναι ηρωισμός.

Επειδή όμως δεν θα έγραφα χωρίς να γκρινιάξω, ας δούμε τι λείπει από μια υπηρεσία όπως αυτή (οπου οι υπάλληλοι έχουν κάθε διάθεση να βοηθήσουν και μπράβο τους και πάλι):

1. Υποδομές. Οπως προείπα. Περιβάλλον που θυμίζει αίθουσα γραφείων του 70 αν και βρίσκεται σε σχετικά καινούριο κτίριο. Βασικά μόνο γραφεία, τα γνωστά ξύλινα-τσίγκινα. Τίποτα άλλο. Γεμάτα χαρτούρα, χαρτούρα, και άλλη χαρτούρα. Υπολογιστές, εκτυπωτές και λοιπά μέσα διευκόλυνσης δεν υφίστανται.

2. Διαδικασίες. Εδώ δεν αφορά το θέμα στη συγκεκριμένη υπηρεσία, αλλά γενικότερα. Για να κάνεις μια δουλειά πρέπει να συμπληρώσεις x αιτήσεις, οι οποίες γενικά είναι φωτοτυπημένες μια και δεν υπάρχουν τα μέσα για να εκτυπωθούν απευθείας. Αλλά, το ερώτημα είναι, γιατί να τις συμπληρώσεις; Οι περισσότερες απαιτούν να συμπληρώσεις πληροφορίες σχετικές προς το ΤΕΒΕ τις οποιες θα έπρεπε ο οργανισμός ήδη να γνωρίζει. Αν είχε μηχανογράφηση της προκοπής. Η μηχανογράφησή του όμως συνοψίζεται σε ΕΝΑΝ Η/Υ στη γωνία (με ταμπέλα από πάνω, παρακαλώ) οπου ένας άνθρωπος πασχίζει να απαντήσει στα αιτήματα των πολιτών που απαιτούν "σκάψιμο" στα αρχεία του ΤΕΒΕ.

Και σκέφτομαι:

Αντί να μου ζητείται να συμπληρώσω μια, δυο, τρείς αιτήσεις και να προσκομίσω τα απαραίτητα δικαιολογητικά, μετά να πάω στο πρωτόκολλο να πάρω αριθμό, να γυρίσω πίσω, να περιμένω από τους υπαλλήλους να μαζέψουν υπογραφές, να ξαναπάω στο πρωτόκολλο να υπογράψω και άλλα τόσα πράγματα που ούτε θυμάμαι τώρα, ένα μηχανογραφημένο σύστημα θα έκανε μεταξύ άλλων τα εξής καλά:

1. Ταχύτητα. Οι μισές αιτήσεις δεν θα ήταν απαραίτητες μια και τα στοιχεία του ΤΕΒΕ θα υπήρχαν ήδη και δεν θα έπρεπε να τα ξανασυμπληρώναμε. Οι επισκέψεις στο πρωτόκολλο δεν θα ήταν απαραίτητες, δεδομένου οτι με ένα καλό σύστημα διαχείρισης εγγράφων εξυπακούεται οτι το πρωτόκολλο θα ήταν ηλεκτρονικό, συνεπώς τα έγγραφα θα έπαιρναν μόνα τους αριθμούς.

2. Αποτελεσματικότητα. Ορισμένα δικαιολογητικά αφορούν δεδομένα άλλων φορέων που τυγχάνει να διαθέτουν μηχανογράφηση. Μια καλή μηχανογράφηση στο ΤΕΒΕ θα μπορούσε να επιτύχει εσωτέρική επικοινωνία μεταξύ αυτού και των άλλων φορέων, ωστε να μην απαιτείται τόσο μεγάλος αριθμός δικαιολογητικών που να πρέπει να προσκομίσει ο πολίτης.

3. ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ! Στο χαρτί, κυρίως. Ενα paperless (κατά το δυνατόν) σύστημα θα μείωνε στο ελάχιστο την κατανάλωση χαρτιού κάνοντας την υπηρεσία φιλικότερη προς το περιβάλλον. Επειτα, σε προσωπικό. Αυτές οι κοπελίτσες που κάθονται στο πρωτόκολλο θα μπορούσαν να απασχολούνται σε ουσιαστικότερες εργασίες από το να δίνουν αριθμούς με το χεράκι. Και τέλος, σε χρόνο. Λιγότερες διαδικασίες ίσον ταχύτερη εξυπηρέτηση ίσον μεγαλύτερος αριθμός πολιτών που θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί ίσον λιγότερες μετακινήσεις από απογοητευμένους πολίτες που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την προσπάθεια λόγω έλλειψης χρόνου και να ξανάρθουν την επόμενη.

Δεν είναι θέματα πολιτικής και κομμάτων αυτά. Είναι θέματα οικονομίας, οικολογίας, αξιοποίησης εσόδων, συνολικού ωφέλους προς τον πολίτη και προς το κράτος ταυτόχρονα.

Ονειρεύομαι; Να το πάω ένα βήμα παραπέρα; Στην ηλεκτρονική εξυπηρέτηση;

Αστο καλύτερα βέβαια. Αν έχετε δει το site του OAEE ξέρετε οτι αυτά είναι επιστημονική φαντασία.

Για του λόγου το αληθές ορίστε ένα capture. Οχι, δεν είναι από χρονομηχανή, δεν είναι site ενός πιτσιρικά σε frontpage, δεν είναι εργασία πρώτου εξαμήνου φοιτητή σχολής πληροφορικής. Είναι το επίσημο site του OAEE! Με υποδομή αντίστοιχη των πραγματικών υποδομών που είδα.

Αν έδωσα την ετικέτα "εμπειρίες για κλώτσο" στο συγκεκριμένο post είναι μονο για τα θέματα της υποδομής. Γουστάρω πολύ τα υπόλοιπα που είδα.

Με κάθε θετική διάθεση, εύχομαι ο νέος χρόνος να δώσει στην Πολιτεία την ίδια θετική στάση όπως και αυτή των υπαλλήλων του συγκεκριμένου υποκαταστήματος, για να πάμε όλοι μπροστά.

Οι Derrick είναι ένα γκρουπ κωμωδίας με έδρα τη Νέα Υόρκη. Ειναι οι Dominic Dierkes, Dan Eckman, Donald Glover και DC Pierson. Το όνομα Derrick τους ήρθε σαν ιδέα όταν συνειδητοποίησαν ότι τα ονόματά τους άρχιζαν όλα από "D" και σκέφτηκαν οτι θα ήταν καλή ιδέα να προσθέσουν άλλο ένα (και ζητούν συγνώμη για αυτό, ήταν μικροί και άπειροι όπως λένε).

Τα σκετσάκια τους έχουν πολύ ιδιαίτερο χιούμορ. Δείτε μερικά:

Memory Loss - Ολα τα λεφτά. Θα γελάσετε πολύ αν έχετε δει το Memento. Για τους υπόλοιπους δεν ξέρω.

Ο πιτσιρικάς τα έπαιξε όλα για όλα. Αν και όλα ήρθαν όπως τα ήθελε, τώρα δεν μπορεί να κάνει πίσω...πρέπει να πεθάνουν!

Τι κάνει κάποιος για να πάρει μπύρες...

Η ανάποδη μέρα! Βγάλτε άκρη!

Οχι οτι αποτελεί καμία σπουδαία ειδησάρα, αλλά βαρέθηκα τα κλασικά templates του blogger και αποφάσισα να αλλάξω λίγο φάτσα. Μετά από ΠΟΛΛΕΣ δοκιμές κατέληξα σε αυτό (και έχω μάθει να κάνω customize τα πάντα - παραδίδω και σεμινάρια).

Πείτε κάτι αν σας αρέσει. Αν δεν σας αρέσει. Αν δεν σας νοιάζει. Κάτι όμως.

Κοντά στο γραφείο μου έχει ένα δρόμο. Κατηφορικό. Με μεγάλη κλίση.

Ο δρόμος αυτός τέμνεται με έναν άλλο δρόμο. Ισιο. Οι οδηγοί σε αυτό τον ίσιο δρόμο έρχονται από τα δεξιά αυτού που κατεβαίνει την κατηφόρα.

Ερώτηση: Πού βάζεις το STOP;

Σουρρεαλιστική απάντηση: ΜΑ ΦΥΣΙΚΑ στον κατηφορικό δρόμο! Ετσι ωστε όταν ο φορτηγάρας ο βαρύς σε μια βροχερή μέρα αποφασίσει να κατέβει την κατηφόρα, να πρέπει να χτυπήσει τα φρένα τελευταία στιγμή για να μην κάνει χαλκομανία το Smart της κυριούλας που εμφανίζεται στη διασταύρωση, με κίνδυνο να πάρει αγκαλιά τα εμπορεύματά του που θα έρθουν να τον επισκεφθούν από την καρότσα, και να ευχόμαστε να μην κουβαλάει πιπέρι γιατί θα τρελλαθεί όλο το τετράγωνο στο φτέρνισμα.

Εχει κι άλλο.

Ο κάθετος (ο ίσιος) δρομος δεν έχει ορατότητα. Συνεπώς, ο οδηγός που θέλει να περάσει ΔΕΝ βλέπει ούτε καν το πίσω μέρος της ταμπέλας του STOP (μπροστά της είναι ένα δέντρο).

Η κατηφόρα είναι και αυτή γεμάτη δέντρα, έτσι ωστε ο δυστυχής κατερχόμενος οδηγός να δει το STOP μερικά milliseconds πρίν τη σύγκρουση. Ασε που δεν περιμένει να το δει, αλλά, όπως είπαμε, στην Ελλάδα ζούμε, για όλα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι. Αύριο μπορεί να ξεφυτρώσει καμία πολυκατοικία στη μέση κεντρικής διασταύρωσης, λίγες φορές έχει γίνει;

Μαθηματικός τύπος:

Οδηγός που έρχεται από τον ίσιο δρόμο και έχει προτεραιότητα αλλά δεν έχει ορατότητα + οδηγός που έρχεται από την κατηφόρα και ΝΟΜΙΖΕΙ οτι έχει προτεραιότητα ωσπου να καταλάβει οτι δεν έχει = ΣΚΡΙΙΙΙΙΤΣΓΚΑΑΑΑΑΠΜΠΙΙΙΙΠΠΟΥΠΑΣΡΕΚΑΡΑΜΗΤΡΟΟΟΟΟ (και από τις δυό μεριές).

2 φορές τη βδομάδα τουλάχιστον.

Και σε αυτά να μην υπολογίσουμε τα μηχανάκια που τρώνε σαβούρδες μόνα τους στην κατηφόρα λόγω ολισθηρότητας, και τι να πεις τώρα στην ανθρώπινη μπάλα που κατρακυλάει την κατηφόρα ακολουθούμενη από το δίτροχό της, οτι είχε STOP;

Το καλό είναι οτι έχει νοσοκομεία κοντά, αν και μέχρι τώρα δεν έχει (ευτυχώς) χτυπήσει κανένας.

Σουρεαλισμός στην πιό ακραία του έκφραση.

Case mods. Η ευγενής τέχνη του να κάνεις το περίβλημα του PC σου έτσι ώστε μερικές φορές να μην αντιλαμβάνεται κανείς οτι πρόκειται για PC αν δεν το πλησιάσει σε αρκετά κοντινή απόσταση!

Ρε σεις! Δεν μπορώ να κατανοήσω τι μυαλά κουβαλάνε στο κεφάλι τους τα οικονομικά επιτελεία των κυβερνήσεων που έχουν περάσει από αυτή τη χώρα. Πραγματικά, ή πρέπει να είναι εξαιρετικές διάνοιες ή τις αποφάσεις τους να τις παίρνουν επιλέγοντας από multiple choice 20 ερωτήσεων. Ενδιάμεσο δεν υπάρχει.

Εχουμε και λέμε: Το πρόβλημα είναι οτι το κράτος δεν έχει έσοδα. Και με την ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΗΗΗ ΚΡΙΣΗΗΗΗ (ουρλιαχτό απελπισίας και απόγνωσης για τον άμοιρο μέσο αμοιβόμενο μισθωτό από τους anchormen των ΜΜΕ) τα έσοδα θα μειωθούν ακόμα περισσότερο.

Η θεραπεία;

1. Κατάργησε το αφορολόγητο. Χώσε δηλαδή ένα χιλιαρικάκι παραπάνω φόρο σε όσους ως τώρα είχαν τόσο χαμηλά εισοδήματα που με κάποιο τρόπο η εξοικονόμηση ενός χιλιάρικου ανά έτος φάνταζε σωτήρια. Ητοι: Στην πρώτη τους δυσκολία, ανάγκασέ τους να πάρουν καταναλωτικά δάνεια (μια και ενδεχομένως δεν καλύπτουν τις προϋποθέσεις για άλλο είδος δανεισμού). Πρέπει να ζήσουν και οι τράπεζες. Η να φοροδιαφύγουν όπως μπορεί ο καθένας.

2. Βάλε ΤΕΚΜΗΡΙΑ. Εχεις σπίτι να μείνεις και αυτοκίνητο να κινηθείς; ΕΙΣΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟΣ. Τελεία. Πρέπει να δώσεις στο κράτος αυτό που του αναλογεί, ως συναίτερο.

3. Διαφήμισε την παραπάνω κίνηση ως χτύπημα στην άρχουσα τάξη των μεγαλοεισοδηματιών που με τα τεκμήρια θα συμμορφωθούν και δεν θα είναι τόσο πολύ μεγαλοεισοδηματίες. Ητοι, κάνε τους να δηλώνουν ΑΚΟΜΑ λιγότερα από όσα δήλωναν, μια και δεν φαίνεται να δηλώνουν όλοι τα πραγματικά τους εισοδήματα (πω,πω! τι λετε; μα είναι δυνατόν;)

Σύμφωνα με ένα άρθρο που διαβάζω στο capital.gr, το ποσοστό αυτών που δηλώνουν εισόδημα άνω των 75.000 ευρώ ετησίως (οι πλούσιοι!) είναι το 10% και κάτι του συνολικού φορολογούμενου πληθυσμού. Βρε κοίτα να δεις πόσους λίγους "πλούσιους" έχουμε! Είμαστε μια χώρα με 90% "φτωχούς".

Πανέξυπνοι κύριοι επικεφαλείς των οικονομικών επιτελείων των κυβερνήσεων της Ελλάδος τις τελευταίες δεκαετίες, μήπως θα έπρεπε να κόψετε τα σκληρά; Αντί να εμφανίζετε την εκάστοτε κυβέρνηση σαν "ζήτουλα" με αυξήσεις εμμέσων / αμέσων φόρων κάθε χρόνο που θυμίζουν φτηνές δικαιολογίες ζητιανιάς, δεν κάνετε κάτι για να ΑΝΑΓΚΑΣΕΤΕ όλους αυτούς που φοροδιαφεύγουν σημαντικά να δηλώσουν τουλάχιστον ΚΑΠΟΙΑ από τα εισοδήματά τους; Ο εκάστοτε ιατρός που αμοίβεται χωρίς απόδειξη, ο τεχνίτης που πληρώνεται "μαύρα", ο ταξιτζής που δεν κόβει τιμολόγιο ακόμα και αν του ζητηθεί και τόσοι άλλοι, ΕΜΑΣ επιβαρύνουν τελικά. (Οπου εμείς = αυτοί και εμείς).

Αλλά ξέχασα. Ειναι πιό εύκολο να επιβάλλεις ένα μικρό, έστω και άδικο, κανόνα σε μια μεγάλη μάζα παρά ένα μεγάλο, δίκαιο κανόνα σε μια μικρή ομάδα. Ειδικα όταν η ομάδα αυτή έχει τη δύναμη να σε κάνει να το μετανοιώσεις.

Ο ηλίθιος βλέπει ένα καζάνι που βράζει και ρίχνει κι άλλο νερό για να κρυώσει, αντί να σβήσει τη φωτιά από κάτω (δικό μου ρητό).

Δεν έχω να προσθέσω κάτι :)

Οι Umbilical Brothers είναι δύο χαρισματικοί Αυστραλοί που εκτελούν μια απίστευτη γκάμα μιμήσεων εμπλουτισμένη με εκπληκτικό χιούμορ και εφευρετικότητα. Με την εμφάνισή τους σε αρκετές Αμερικάνικες εκπομπές, έγιναν γνωστοί στο ευρύ κοινό. Να μερικά από τα πιό αντιπροσωπευτικά τους κλιπ:

Τι κάνεις όταν είσαι μονος σου στο μπάνιο, απέναντι από τον καθρέφτη;

Του τελείωσαν οι μπαταρίες!

Είναι σκληρό να ρυθμίζεις την κυκλοφορία...

Εσείς χορεύετε κλακέτες με το στόμα;

Στα όπλα!

Χωρίς λόγια!