Fox.gr - Imagine Everything.. Your Portal in Greece..

Το πρόγραμμα περιήγησης που διαθέτετε δεν υποστηρίζει ενσωματωμένα πλαίσια ή αυτήν τη στιγμή είναι ρυθμισμένο έτσι ώστε να μην εμφανίζει ενσωματωμένα πλαίσια.

Home

Τηλ.+30.211.212.5026

Home

Travel

Video

Web Tv

Radios

Θυμηθείτε:

Κάντε μας αρχική σελίδα

Προσθήκη στ'αγαπημένα

Στείλτε αυτή τη σελίδα

P - Blogs

Υπαρχει ενας δρομος που με γυριζει σπιτι.
Υπαρχει ενας δρομος που με γυριζει σπιτι.
ειναι ενας δρομος κοπι παιστ.

το δεχι μου χερι εχει καει απο τα ρπτζ.

το αριστερο μου ημισφαιριο ειναι μια αγνοια στο πιθανο κοσμο.

Μα υπαρχει ενα δρομος παντα που με γυριζει σπιτι,

Τι ειναι αυτο το σπιτι.
ειναι καλο;
Ε?
Πεσ μου.

ραβδοι δεντρων χωρις ονομα με χτυπαν καθως δειχνω τρυφεροτητα

και παλι ξανα μας αρεσει να επαναλαμβανονται εμας εμενα οι ιδιες εννοιες που λες

που λες

τα μικρα και τα μεγαλα τα εχουμε κανει σα χρωματα
ετσι ευκολα μηδεν
και μηδεν
μηδεν
και μηδεν

και μηδεν

και μηδεν

και μηδεν

και μηδεν
Οι απαντησεις σε προσωπικες ερωτησεις
Οι απαντησεις σε προσωπικες ερωτησεις ειναι μια γελοιοτητα.

Με ρωταει καποιος ας πουμε, ποιο ειναι το αγαπημενο σου φαγητο.
Και του απαντω οτι ειναι τα γεμιστα κολοκυθακια. Αλλα μετα απο λιγο δεν ειναι,
διαφωνω του λεω. Με τι, με ρωταει. Με αυτο που απαντησα πριν.
Γελαει.
Ενταξει. Τι πιστευεις για την κλωνοποίηση;

Ειναι προσωπικη ερωτηση;

Κοιτα, ρωταω σε εσενα προσωπικα αλλα ειναι μια ερωτηση γενικη κατα καποιο τροπο.

Μη με ξαναρωτησεις για μενα, ξερεις γιατι;

Γιατι;

Γιατι οι απαντησεις σε προσωπικες ερωτησεις ειναι γελοιες.

Ωραια πες μου μια ερωτηση που να μην ειναι προσωπικη;

Με ρωτας;

Ναι.

Δεν απανταω σε αλλες προσωπικες ερωτησεις.

Μα για να εχουμε κατι να λεμε. Πως θα γινει χωρις ερωτησεις; Οπς μη μου ξαναπεις το ιδιο, καταλαβα. Περιμενε θα κανω μια δηλωση, και εσυ μπορεις να πεις κατι πανω σε αυτο.

Το αγαπημενο μου χρωμα ειναι το καφε.

Χα! Δεν υπαρχει καποιος που να εχει αγαπημενο χρωμα το καφε.

Εσυ το λες αυτο.

Εγω.

Χαρηκα.

Toν πουλο.

Περιμενε. Ειχα παλια μια συμμαθητρια που σκαλιζε της τσιχλες απο το πατωμα με το διαβητη και μετα τις μασουσε. Υστερα ακουγα τα χωματα να τριζουν στα δοντια της. Εκανε μεγαλη προσπαθεια για ολο αυτο.

Που ειναι τωρα;

Ειναι μετεωρολογος σε ενα ιδιωτικό καναλι στη Βολιβια.

Εχουν ιδιωτικα καναλια στη Βολιβια.

Μαλλον.

ΟΚ.

Τα λεμε.

Στασου.

Τι;

Τιποτα, αστο τα λεμε λοιπον.

Bye.
Τυρακι στον προγομφιο.

"Τελειωσε και αυτος ο χειμωνας" Σκεφτηκε ο ηρωας μας κατεβαινοντας γρηγορα τα σκαλια. Τα μαλλια στις ακρες τους ειχαν νοτισει. Οι μασχαλες ειχαν ιδρωσει και στον αριστερο ανω προγομφιο ειχε λιγο τυρακι απο την πρωινη ζαμπονοτυροπιτα. Εκλεισε την πορτα του γραφειου πισω του και ετοιμαστηκε για ενα φανταστικο καλοκαιρι.
Τα σκυλια ασθμαινοντας κρυβοντουσαν στις σκιες και το νεφος ειχε γινει λασπουρια στα πνευμονια. Τα κτηρια ηταν παρατημενα στο ελεος του ηλιου σα ξεραμενες κολοκυθες και το πληθος κουτρουβαλουσε απνοο με πασαλιμενες σκεψεις για ομπρελιτσες και αις-καφε.
Ανεβηκε στο ποδηλατο και σκαρωσε μια μεγαλη πηδαλια, σαν αυτες που κανει μονο οταν ειναι πολυ χαρουμενος. Αυτο λες και καταλαβαινε αρχισε να κυλαει αναλαφρα στη
ζεματισμενη πισσα του δρομου.
Μονο τοτε ηταν που καταλαβε ο ηρωας μας, καθως εβαλε τη γλωσσα του πανω, οτι απο το πρωι ειχε λιγο τυρακι στο δοντι του.

"Και τι εγινε;" Ειπε απο μεσα του. "Τωρα αρχισαν οι διακοπες."
Μενω σε μια μονοκατοικια βαρετη. Βαρετη σαν χιλιοπαιγμενο αρπιτζι.
Ενα πνευμα που μενει μεσα με ρωταει γιατι ειναι βαρετη
και του απαντω αυτο ακριβως.

Χωρις να κανω ερωτησεις, το πνευμα ξερει.

τελως παντων, δε θελω να μιλησω για μενα και τα πνευματα του σπιτιου.

Λοιπον, εχω εξω στην αυλη κατι δεντρα.

Στη ζωη μου, οπως ολοι στη ζωη τους, πηρα στα χερια μου οπως ολοι στα χερια τους
πολλους σπορους.

Και για καποιο ηλιθιο λογο, θεωρησα οτι πρεπει να φυτεψω, να προστατευσω και να μεγαλωσω τα δυνατοτερα δεντρα.

Αυτες ξερετε ειναι επιλογες ζωης.

Απο το πισω παραθυρο βλεπω αυτα τα δυνατα δεντρα.

Εχουν μεγαλωσει. Γερα κλαδια, παχιά σκια κι εγω δυνατος.

Που θελω να καταλήξω,

Τα δυνατα δεντρα ειναι για δυνατους ανθρωπους,
γιατι αν βγω στο κηπο αδυναμος...

Πες ρε παιδι μου ο,τι κατι μου ετυχε στη δουλεια,
κατι οτιδηποτε στη καθημερινοτητα μου με εριξε.

Αυτα τα δυνατα δεντρα με τσαλαπατανε.
Υψώνονται , δυναμώνουν τις ενώσεις τους , αφηνουν το ανεμο να περνα με δυναμη απο τις φυλλωσιες τους και με τυραννάν.

Οταν διαλεγεις δυνατα δεντρα στο κηπο, περνεις και την αντιστοιχη απ-ελπιδα.

Και τωρα θα σας αποκαλυψω τι ειναι το καθε τι.

Ο κηπος ειναι το καλαμακι.

Το δεντρο ειναι η κοντινοτητα.

Ο ανεμος ειναι ενα σημαδακι πανω στην οθονη.

Α ξεχασα! Τα δεντρα μου ειναι αλμπινο και τραγουδανε σε αγνωστες γλωσσες.

Επισης πριν γινουν ολα αυτα εχω στο τραπεζακι του σαλονιου μια μανωλια.

Πως λενε στις ξενες σειρες...

μη με πατροναρεις.

Ακομα δεν εχουμε ξεπερασει καν το φοβο οτι θα αντιμετωπισουμε φοβους.

Ειμαστε φλωροι.

Μη πετας το σωμα σου στα σκουπιδια γιατι το πρωι θα απλωσεις το χερι σου να το αναζητησεις.

Μη πετας το νου σου στο βουρκο γιατι το βραδυ θα κοιταξεις στο καθρευτη και θα δεις χιλιαδες δαιμονια που θελουν χιλιαδες προσευχες για να φυγουν.
Και ποιος εχει χρονο για τοσες προσευχες.

Αν ειναι να σωσω κατι
ας ειναι η ομορφια μου.
Το Βαζο που ενω εχει μεσα του ενα στικακι πεφτει στο πλαστικο τραπεζι.

Ειμαι στο μπαλκονι. Δεν ειμαι πολυ κοντα του. Μαλλον δεν ειμαι οσο κοντα του θα ηθελα να ειμαι ή στην συγκεκριμενη περιπτωση θα χρειαζοταν να ειμαι για να γινουν τα πραγματα ευδιακριτα. Καθομαι σε μια καρελα απεναντι του γυρω στα δυο μετρα μακρια.

Ειναι ενα βαζο. Ενα λεπτο γυαλινο βαζο , αλυκο κοκκινο, ευαισθητο, ευάλωτο χωρις περιττά σχεδια με απαλο τετραγωνισμένο κυλινδρικο σχημα. Δεν ειναι αδειο (ισως αν ηταν αδειο τα πραγματα να ηταν παρα πολυ απλα) αλλα εχει μεσα του ενα ινδικο αρωματικο στικακι που δε ξερω πραγματικα πως βρεθηκε εκει.

Κοιταω το ρολοι αναμεσα στις κουρτινες, τρεις και ενα λεπτο. Το φως απο το μπαλκονι ειναι σβηστο αλλα φωτιζομαι απο το φως του δωματιου, ενα κιτρινο κουραστικο φως.

Στον ουρανο αχνοφαινονται τα συννεφα μεσα στο σκοταδι. Οι φωνες απο δυο-τρία νυχτοπουλια φτανουν μεχρι τον τεταρτο οροφο υπενθυμιζοντας μου οτι ειναι καλοκαιρι. Το βαζο επεσε. Εκανε ενα ελαχιστο γδουπο πανω στο πλαστικο τραπεζι. Το ρολοι εγραφε τρεις και δυο λεπτα. Ειναι περιπου ενας μηνας τωρα που καθε βραδυ την ιδια ωρα πεφτει το βαζο. Μερικες φορες δεν ημουν σπιτι για να το ακουσω ή να το δω αλλα οταν γυρνουσα ηταν πεσμενο παντα με τον ιδιο τροπο.

Δεν ειχε καθολου αερα σημερα. Ηταν μια γαληνια νυχτα.

Γενικα δε βρισκω μια ικανοποιητικη αιτια για αυτο που συμβαινει. Σημερα δε το προσεχα και πολυ αλλα αλλες φορες που το παρατηρω φαινεται σα κατι απολυτα φυσιολογικο. Σα να μη μπορει να γινει τιποτε αλλο απο το να γερνει και να πεφτει.

Δε θελω να το μετακινησω, απλα το σηκωνω ορθιο, καθε φορα στην ιδια θεση και περιμενω.
Δουλευω σε μια εταιρια. Καθομαι στον υπολογιστη με τις ωρες και μπορω να πω οτι καποιες απο τις εργασιες που κανω ειναι οντως σημαντικες για την ημερησια αποτελεσματικοτητα της εταιριας. Αυτα τα πολυ σημαντικα πραγματα που κανω δε πιανουν πανω απο 1-2 ωρες ενω τις αλλες ωρες κοινως κωλοβαραω.
Τα λεφτα που περνω ειναι λιγα, αλλα ολοι λενε οτι αν εχεις μερακι και ορεξη μπορεις να ανεβεις. Αρχιζω στις 7 και μιση, σχολαω στις 3 και μιση και ομως νομιζω οτι δεν δουλευω 8ωρο. Διοτι μολις φτασω σπιτι για να συνερθω θελω 2 ωρες υπνο. Ετσι αν βαλεις οτι χανω 1 ωρα το πρωι γιατι ξυπναω 6μιση και μιση ωρα το απογευμα για τη διαδρομη, καταληγουμε στο αποτελεσμα οτι πραγματικα η δουλεια μου τρωει 6μιση με 6 το απογευμα ισον 11μιση ωρες. Αλλες 5 μιση ωρες που κοιμαμαι το βραδυ παμε στις 17 ωρες. Μου μενουν στην ουσια 7 ωρες καθαρες για τον εαυτο μου.

7 ωρες δεν ειναι λιγες. Βεβαια τα 45 λεπτα καθομαι να φαω το μεσημερι και το βραδυ και 45 λεπτα στη τουλετα να κανω μπανιο και διαφορα αλλα παμε μειον 1μιση ωρα δηλαδη στις 5 μιση ωρες. Απο αυτες τις 5 μιση βγαζω μιση ωρα που περναω στο κρεβατι ριπταζομενος, προσπαθωντας να ξυπνισω.

Μας μενουν 5 ελευθερες ωρες. Τι μπορω να κανω σε 5 ωρες. Ολες οι ωραιες λεξεις εχουν καρβουνιασει ενω τα γλυκα συναισθηματα ειναι ενα συνονθηλευμα απο αναμνησεις και μελλοντικα σχεδια και σπανια πια η αυτη καθαυτη στιγμη.
Σκεφτομαι τι ωραια που περασα τοτε, υστερα σκεφτομαι τι ωραια που θα περασω καποτε και περναν οι ωρες στον καναπε απεναντι απο την τζαμαρια που βλεπει τις κεραιες.
Μια στο τοσο χτυπαει το κουδουνι, εχω ενα γειτονα παππου που ερχεται να με δει. Μου φερνει πρασινα μηλα και αζύμωτο καφε.

Δε μπορω να δω να αλλαζει κατι. Λεφτα δε μαζευω και ουτε βγαινω εξω να κανω φιλους.
Ετσι τελικα αποφασισα να βρω και μια δευτερη δουλεια παρτ-ταιμ το απογευμα μηπως και φιαξουν τα πραγματα.
Κρεμμυδια

Κρεμμυδια Κρεμμυδια Κρεμμυδια Κρεμμυδια Κρεμμυδια Κρεμμυδια Κρεμμυδια

Κρεμμυδια Κρεμμυδια Κρεμμυδια Κρεμμυδια
Κρεμμυδια

Κρεμμυδια Κρεμμυδια

Κρεμμυδια

ΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδια Κρεμμυδια Κρεμμυδια
ΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδια
ΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδια ΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδια ΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδια
ΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδια ΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδια
Κρεμμυδια ΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδια ΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδια
ΚρεμμυδιαΚρεμμυδια ΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδια ΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδια

ΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδια ΚρεμμυδιαΚρεμμυδια ΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδια
ΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδια

Κρεμμυδια Κρεμμυδια ΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδια
ΚρεμμυδιαΚρεμμυδιαΚρεμμυδια
Καραμελιτσες

01- Λεξεις λεξεις πλεξεις.

02- Ενας κυριουλης στεκεται στα συννεφα και κοιταει κατω στη κολαση μια πενα.

03- Μια οδοντοκρεμα με λεπτη μεσουλα μας βοηθαει στα καψιματα, δε φουσκωνουν.

04- Καθε πρωι που πηγαινω στη νεα μου δουλεια αναρωτιεμαι απο που βγαινει η λεξη
"κυλικειο".

05- Συνειδητοποίηση : Τα φαντασματα και οι δαιμονες δεν ερχονται στο μπαλκονι.

06- Τα Μπισκοτα δε πιανονται για γλυκο.

07- Ο Τολστοι ειναι καλυτερος απο τον Ντοστογεφκσι.

08- Ενας κυριολης σερνεται στη κολαση κρατωντας μια πενα και κοιτα τα συννεφα.

09- Καλυτερα ομορφος παρα καλλιεργημενος, και το καλυτερο απο ολα, αγνοια αυτου.

10- Πριν κοιμηθουμε το βραδυ υπαρχει μια περιπτωση να εμβολιστουμε στο στηθος με ενα
φως αθωας παιδικοτητας.

11- Τα κερακια και τα λουλουδια ανοικουν στο κοσμο των ιδεων.

12- Η Βασικη αρχη της τεχνης ειναι οτι δεν πρεπει να εχει καμια χρηστικοτητα.

14- Το 13 κατι σημαινει αλλα δε το ξερω ακομα.

15- Ενας κυριουλης περπατουσε στη γη, κοιτουσε ισια μπροστα, και ζουσε ετσι απλα.

16- Οι δεισιδαιμονες τις περισσοτερες φορες βαζουν κομμα πριν το και. Μα ποτε τελεια.
Η Διαφωνια

Εσυ ξερω γιατι σιωπας. Επισης ξερω οτι μεχρι να τελειωσω αυτα που θελω να πω δε θα βγαλεις αχνα. Ουτε καν θα μισανοιξεις τα χειλι σου σα να θελεις να πεις κατι.
θα με κοιτας με ματια που ενδιαφερονται για αυτα που λεω ανοιγοκλεινοντας τα ελαχιστα σε ολη αυτη τη διαρκεια.
Το σωμα σου θα μενει ακινητο ακριβως σε αυτη τη σταση χαλαροτητας που εχεις τωρα και ισως, ισως λεω, να κανεις καμια ελαχιστη κινηση μολις τελειωσω. θα ξυσεις το κεφαλι σου ή μπορει να παρεις μια βαθεια ανασα. Ομως αληθεια νομιζεις οτι θα νοιαστω; Οχι!
Διοτι ο,τι υπαρχει για μενα και για σενα ειναι μεχρι εκεινη τη στιγμη που θα τελειωσω εγω, απο εκει και περα τιποτα δε θα εχει νοημα. θα ισχυριστεις οτι εχεις επιχειρηματα , μπορεις ακομα να πεις οτι τα παντα ειναι μια ανοησια αλλα θα ξερεις πιο καλα απο τον καθενα οτι ολα ειχαν πεθανει μολις σταματησα να μιλω. Οτι κι αν συμβει μετα απο εκεινο το σημειο θα ανήκει αλλου , σε μια αλλη κατασταση που δεν εχει το παραμικρο κοινο σημειο με τα προηγουμενα γεγονοτα.
Η ηδη μικροτητα σου θα γινει μηδεν, ενα μη αναστρεψιμο μηδεν , και μαλιστα δε θα φταινε τα λογια μου αλλα αυτα που εσυ θα εχεις σκεφτει μεσα σου, και ενω θα στεκεσαι ετσι αταραχος , μεσα σου θα πεφτεις στην αβυσσο παρακαλώντας με να σταματησω.
Εγω σου δειχνω (χωρις να στο λεω βεβαια) οτι με μια σου λεξη μπορεις να τα σταματησεις ολα. Δε θα πεις τιποτα ομως και το ξερω, και επισης ξερω οτι αυτη η ελευθερια που σου δινω ειναι επίτηδες για να σε τυραννήσω περισσοτερο.

- Διαφωνω! Του απαντησε ο αλλος.
O Φοβος

Ο φοβος δεν ειναι ενα συναισθημα αυτονομο.
Το ζωώδες προγονικο στιγμιαίο παγωμα ειναι ο τρομος, και αλλο ο τρομος αλλο ο φοβος.
Ο τρομος υπαρχει στο κατσικι, στο μυρμιγκι στο δελφινι.
Ο φοβος ειναι κατι αλλο που μου φαινεται πως ειναι αποκλειστικο προσόν του άνθρωπα.

Ο Φοβος θελει μια διαδικασια ωρίμανσης και λογικης συνοχης. Για να φοβηθεις κατι πρεπει να το γνωριζεις, να το εχεις σκεφτει, να το εχεις δουλεψει. Ο φοβος δεν ειναι ουρανοκατεβατος, ειναι πολυ προσωπικος, υποκειμενικος και θυμιζει το φρουρο στο "Μπροστα στο νομο." του Καφκα - ο καθε φοβος που εχεις ειναι φιαγμενος για σενα και μονο για σενα. Αυτο βεβαια ειναι κατι απολύτως φυσιολογικο διοτι ο Φοβος οπως π.χ. και η οραση δεν αποτελουνται απο μια ολιστικη εικονα αλλα απο μικρα μικρα φανκτιοναλιστικα στοιχεια που τα εμπεριεχουν.

Ο φοβος ειναι κατασκευασμενος απο μικρες μικρες φοβιες που (χα!) πολλες φορες δεν εχουν καμια σχεση με το αποτελεσμα. Ο φοβος ειναι κατασκευασμενος απο εκλογικευμενες παραλογες θεωρήσεις, ιδεασμους, ιδεολογήματα, μισοι, παθοι και αλλα τετοια υλικα. Αν ψαξεις βαθια ενα φοβο ουτε φανταζεσαι τι μπορεις να βρεις μεσα.

Υπαρχει παντα και ενας σκοπος. Ετσι και ο φοβος εχει ενα σκοπο και μαλιστα καλο. Σκοπος του φοβου ειναι να σε προστατευσει, να σε προστατευσει απο τον ιδιο σου τον εαυτο. "Ειμαι δειλος ", γιατι εχω κατασκευασει ενα συγκεκριμενο φοβο να με προστατευει απο τη "γενναιότητα". Ειμαι "γενναίος" γιατι εχω κατασκευασει ενα φοβο να με προστατευει απο τη "δειλια". Αναλογα τι βολευει καθενός το χαρακτηρα διαλεγει και παίρνει.

Εμενα με διασκεδαζει ο φοβος. Ξερω οτι ειναι ενα δικο μου ψεμα που μεταμορφωνεται σε ολοκληρωτικη αληθεια. Σε διαβάλλει απο πανω ως κατω, γινεται σχεδόν τρομος και πονος.
Αλλα ξερω οτι ειναι κατι δικο μου. Σαν ενα δοντι που σε ταρακουνα μια στο τοσο, δε θελω να το φτιαξω ουτε να το ξεριζωσω, το αφηνω εκει να υπαρχει και να μου θυμιζει οτι ειμαι ο γλυκαναλατος εαυτος μου.
Καποιος μπορει μεσα μου να πιει κρασι.

Καποιος μπορει μεσα μου να πιει κρασι.
Βεβαια πρεπει πρωτα να με ξεσκονισει επανειλημμένος γιατι η αληθεια ειναι οτι ειμαι μεσα στη σκονη. Παντου εχω σκονη
Απο την κορυφη μεχρι τη βαση.

Η αγαπημενη μου θεση μεσα στο σπιτι ειναι να στεκομαι πανω στη βιβλιοθηκη.
Βολευομαι πολυ ανετα εκει πανω και τραβαω την προσοχη. Ολο και καποιος θα πει...
«Οπς! Απο που ειναι αυτο.» και θα σουφρωσει τα ματια για να διαβασει τι γραφει στη ταμπελιτσα μου. Ημουν πολυ ψηλα πανω-πανω στη ξυλινη βιβλιοθηκη.

Τωρα ειμαι σε ενα μικρο συρταρι, μαζι με χαλασμενα γυαλια ηλιου, σελοτειπ , διαφημιστικα για πιτσες, τοκες, αξυστα μολυβια και αλλα αντικειμενα.

Το θυμαμαι με χαρα οταν με κερδισε, αυτος που του αξιζα. Με πηρε εκστασιασμενος και με κουνουσε ψηλα. Υστερα πανω στη βιβλιοθηκη. Θαυμασμος και γυαλισμα μια φορα τη βδομαδα. Αγνα χρονια.
Τωρα ειμαι ενα πλαγιασμενο, αχρειαστο, αδειο απο νοημα κυπελλο.
Το παρτυ.
Σημερα θα παω σε ενα παρτυ.
Περιμενα πολυ καιρο αυτο το παρτυ και εχω κανει ολων των ειδων τις ετοιμασιες.
Ξερω τι θα πω σε καθε ερωτηση που θα κανουν για μενα. Ξερω ποτε δε πρεπει να μιλησω
και να αφησω τους αλλους να ξεδιπλωνονται. Εχω ετοιμαστει επισης για τις στιγμες της αμηχανιας.
Πως θα βαλω το σωμα μου πανω στην καρεκλα που θα τοποθετησω τα ποδια μου και τα χερια μου.
Ξερω απο ποιον θα ζητησω ποτο και ποτε θα επιβαλεται να το σερβιρω εγω.
Με διαφορα τεχνασματα εχω μαθει ποιος θα ειναι εκει και περιπου πως συμπεριφερεται ο καθενας
ωστε οι προβλεψεις μου να ειναι στατιστικα επιτυχεστερες.
Το μονο που μου μενει πλεον ειναι να με καλεσουν.
Το οποιο μαλλον ειναι απιθανο.
Πως να γραψεις ενα λογοτεχνικο βιβλιο.
Εν αρχη ειναι ο λογος. Ετσι... α πριορι πρεπει να υπαρχει ενας λογος για να γραψεις ενα βιβλιο. Ο λογοι που κανουν καποιον να γραψει ενα λογοτεχνικο βιβλιο δεν ειναι και πολλοι. Συνηθως ειναι η ματαιοδοξια, η κενοδοξια, η δοξα και η επαρση. Επισης η κατ' επιφαση τεχνη που ξεχυλιζει απο μεσα σου και δεν εχεις που να τη βαλεις.

Για να αρχισεις να γραφεις ενα λογοτεχνικο βιβλιο επιβάλλεται να εχεις διαβασει. Να εχεις διαβασει πολυ μαλιστα. Να ξεκοκαλισεις τους κλασσικους να τους κανεις δικους σου. Σκοπος αυτη της κίνησης ειναι οτι υπαρχει μια τεραστια πιθανοτητα να απογοητευτεις με τις διανοιες που εχεις να συναγωνιστεις και να τα παρατησεις. Αν γινει αυτο, μαλλον ειναι οτι πιο σωστο μπορεις να κανεις. Η περιπτωση να εχεις την ικανοτητα να γραψεις ενα καλο λογοτεχνικο βιβλιο ειναι πεντασπανια ετσι ξεροντας οτι θα εισαι κατω του μετριου ειναι δικη σου αποφαση να ξεφτιλιστεις σε ολους, εκτος απο τη γυναικα/αντρα σου και μερικους φιλους που παντα σε υποστηριζουν.

Η δικλιδα σε αυτη την περιπτωση, οπου εισαι η περιπτωση αλλα οι αλλοι δε σε καταλαβαινουν ειναι ακομα πιο σπανια, αρα μην ελπιζεις απλα παρατατα. Αν οντως νιωθεις ξεχωριστος τοτε βαλε ως κριτες σου τους μεγαλους κλασσικους. Συγκρινε τα γραπτα σου μαζι τους και κοιτα που βρισκεσαι.

Αν εχεις αυτα τα δυο στοιχεια. Εχεις διαβασει πολυ, και ξερεις οτι μπορεις να γραψεις καλα, αυτο που απομενει να κανεις ειναι να ζησεις. Πρεπει να ζησεις με παθος και ρισκο. Να σκληραγωγηθεις και να πεσεις χαμηλα στη κολαση. Να ξανασηκωθεις και να ξαναπεσεις. Να κανεις σβουρες στο παραδεισο και να δοκιμασεις οτι μηλο δεις μπροστα σου. Δεν νομιζω να υπαρχει καποιος λογοτεχνικος συγγραφεας ο οποιος να ζουσε χαλαρη ζωη περιμενωντας στο γραφειο του να του ερθει η επιφοίτηση.

Αν ζησεις, το μονο που απομενει ειναι να σταματησεις να ζεις. Διοτι δε μπορεις να ζεις και να γραφεις. Τι στιγμη της δημιουργειας ο πραγματικος κοσμος χανεται και υπαρχει μεσα σου μονο η ιδεα. Ιδρωνεις μαζι της, καταγινεσαι, κανεις ερωτας και καταδιωκεσαι. Γινεσαι πλουσιος και ζητιανος, γυναικα και αντρας, παππους και παιδι. Γινεσαι ολοι οι χαρακτηρες σου. Βουτας μεσα τους, τους γραπωνεις τη ψυχη και την σφουγγιζεις μεχρι να βγαλει την πεμτουσια που θα βαλεις στα χειλι τους.

Αν τα κανεις ολα αυτα. Περναμε στο λιγοτερο δυσκολο. Στο θεμα. Το θεμα ειναι μια ψευδαισθηση. Ποτε δεν υπαρχει θεμα. Ενα λογοτεχνικο βιβλιο δεν εχει θεμα. Ειναι οπως ακριβως η ζωη απλα για καποιο λογο εσυ που θα γραψεις θες να την αλλαξεις, να γραψεις για μια αλλη ζωη που δεν καταλαβαινω γιατι να το κανεις αυτο.

Καλη επιτυχια.
Ενα αδειο δωματιο

Αυτο ειναι ενα αδειο δωματιο. Το παραξενο με αυτο το δωματιο ειναι οτι ενω λεγεται δωματιο απο ολους, δεν ανήκει σε ενα μεγαλυτερο συνολο. Ειναι ενα αδειο δωματιο στο κενο. Δεν εχει θεμελια, δεν εχει κατω οροφο οπως επισης δεν εχει αλλα δωματια γυρω του.
Ειναι ενα λευκο αδειο δωματιο σε ενα λευκο συμπαν.

Ενας μη-εξοικειωμένος παρατηρητης θα το εβρισκε δυσκολο μάλλον να το διακρινει αναμεσα στο ασπρο διαστημα.

Αυτο λοιπον το αστρο δωματιο εχει μια ασπρη πορτα με ενα ασπρο χερουλι.
Καποιοι λενε οτι κανεις ποτε δεν εχει περάσει αυτη την πορτα και καποιοι αλλοι λενε οτι κανεις ποτε δεν ειχε τη διαθεση να περασει αυτη την ασπρη πορτα.

Η αληθεια οπως παντα ειναι καπου αναμεσα.
Διοτι αυτο το ασπρο δωματιο εχει ακομα ενα δωματιο παραλληλο προς αυτο καπου αλλου. Το αλλο ασπρο δωματιο ειναι γεματο με επιπλα, ομορφα ακριβα και φινετσατα. Στους τοιχους του εχει αντιγραφα απο επωνυμους πινακες και μια τεραστια βιβλιοθηκη με παχια δερματοδετα καλοδιατηρημενα συγγραματα και βιβλια. Στο σανιδενιο σκουρο πατωμα χυνονται 2 μεγαλα περιπλοκοκεντημενα κοκκινα χαλια και στο ταβανι φωτιζει ενας βαρυς κρυσταλλινος πολυελαιος.

Οσοι το επισκεπτονται, καθονται εκει με τις ωρες ικανοποιημένοι. Τριγυρνανε αγγιζοντας τα μικροαντικειμενα. Διαβαζουν πλαγιαζοντας το κεφαλι, τους τιτλους των βιβλιων και ισως αυτο-εξυπηρετουνται βαζοντας ενα ποτηρι κρασι. Μερικες φορες μαζευονται πολλοι εκει. Βεβαια, δεν ειναι ευχαριστημενοι ο ενας με την παρουσια του αλλου αλλα δεν μπορουν να κανουν κι αλλιως. Ως συνηθως δεν εχουν καμια σχεση μεταξυ τους, το μονο κοινο τους σημειο θα μπορουσε να πει κανεις, ειναι οτι απλα δεν ξερουν την υπαρξη του αλλου, του παραλληλου αδειου δωματιου.
Tαυρισια χνωτα
Ταυρισια χνωτα πανω σου
Και παρελκομενες βλεφαριδες
γυρω τα ματια μαυρα γυρω σου

πανω στον ταυρο πλαι.

Πιρουνια σφενδονιζονται
στην οψη του σφενδαμου
κι εκει που αναπαυομουνα
κατι αλλο θε να γινει.

Κι αποψε που κοροιδευα
την αποψη του λουπους
αστην ευχη ας ελεγα
να πιασω μια

θλιψη
πιο θλιβερη απο καθε εγκατάλειψη
απο καθε πιρσινκ
και μαλτιπλ φραγκ του τσιτερ.
Παχνη
Πάχνη.
και μηχανισμος και Παχνη.
Αυτο που πρεπει να κανεις,
ειναι να σωπασεις.

Και να περιμενεις.

Και οταν ολα καταλαγιασουν,
οταν ολα ειναι ανυποψίαστα

τοτε κι εσυ.

αυτο που πρεπει να κανεις
ειναι κρυο.

Στους πορους.
Στους σπορους.
Παγος.
Στα τζαμια που κοιτας
ενα αρρωστο ειδωλο.
Παχνη.

Τα συμβολα.

Λεπτη ζαχαρη με τα δακτυλα σχηματισμενη.
Απροσωπο
Απροσωπο, ειναι αυτο που δεν εχει προσωπο.

Το προσωπο ειναι κατι που εχουν πολλα εμβια οντα στο πλανητη μας.
Αν σκεφτεις, διάφορα, οχι οτι διάφορα θελεις, αλλα συγκεκριμενα διαφορα,
συμφωνα με τους κανόνες που σου δινονται για το τι ειναι διάφορο, μπορεις να βρεις πολλα διάφορα οντα με προσωπο.

Το μυρμήγκι εχει προσωπο, ο τσογαδωρος εχει προσωπο, το γωνιακο μαγαζι,
ο μπαροβιος, η μπαντα, η μπαλαντα , η λιακαδα στη ζωγραφια ενος παιδιου.

Και τι με κανει να τα λεω ολα αυτα.
Η καθημερινοτητα του αξυριστου καθρευτη ή η υπαρξη του πραγματικου προσωπου που...
τι κανει... μετραει.

Τιποτα απο τα δυο.

Απλα βλεπω ματια.

Και παντου οπου κι αν βλεπω ματια σχηματιζω προσωπα.

Στις πτυχωσεις της κουρτινας.

Στα νερα απο τα σανιδια της ντουλαπας.

Στο εμπριμε του καναπε.

Down with the faces.

Οχι αλλα προσωπα.

Απροσωπα.
Αλλαγη

Λεω να το αλλαξω λιγο το μπλογκ.

Και αυτο διοτι ειμαι σε περιοδο που δεν μπορω να σχηματισω ουτε μια μικρη
δημιουργικη προταση.

Ισως και πριν να μη μπορουσα αλλα τωρα ειμαι διαποτισμενος με μια
ολικη αποτυχια.

Αποτυχια

ή αλλιως κακοτυχια.

Οταν προσπαθεις να επιτυχεις πρεπει να ξερεις και τι θελεις,

οταν δεν ξερεις, μπορεις να το πεις αποτυχια ή κακοτυχια ή ακομα και ευτυχια.
Το τετραδιο.

Μου αρεσει να με αγγιζει αυτη. Παντα με αγγιζει εξωτερικα πριν με ανοιξει, για να της διηγηθω παλιες ιστοριες ή να βαλει μεσα μου καινουργιες.
Ειναι καλη.
Με κοκκινα ισια μαλλια μεχρι τους ώμους, λεπτα αγκαθωτα φρυδια, πορώδες μυτη και μαγουλα.
Δεν την εχω δει πολλες φορες να μιλαει αλλα οταν μιλαει στραβωνει το στομα προς τα δεξια.

Τα χερια της ειναι πολυ λευκα, οστεοδης και ασθενικα.
Με αγγιζει ελαφρα, καμια φορα νομιζω οτι με χαιδευει, δε ξερω σιγουρα.

Εγω παντα ειμαι μεσα σε ενα συρταρι απο ενα επιπλο.
Ωραιο επιπλο, βαρυ, κερασια. Μυριζει ομορφα.
Καμια φορα κανει και 2 βδομαδες να με σκεφτει.

Εχω και ενα φιλο. Το στυλο. Ειναι ενας φτηνος στυλος. Αν ξερατε ποσο ανοητα ειναι τα στυλο... Τιποτα δε κανει. Απλα γραφει. Δε μιλαμε. Μπορει και να μη ξερει να μιλαει.
Μονο να γραφει ξερει και ειναι και πλαστικο.

Πρεπει να παραδεχτω οτι τα φυλλα μου ειναι παλια.
Με ειχε αγορασει πριν 2 χρονια απο ενα βιβλιοπωλειο. Ημουν ενα φτηνο τετραδιο.
Τωρα ειμαι ακριβο για αυτην, εχω τοσα μεσα μου δικα της. Σχεδόν οι μισες σελιδες μου ειναι γεματες. Γεματες απο τα μικρα καλλιγραφικά της γραμματακια.

Μα για αλλο λογο θελησα να πω αυτη την ιστορια. Ειναι πικρο αλλα πρεπει να το πω.
Αυτα που γραφει ειναι γελοια. Γραφει κατι ψευτοποιηματα. Με ολο κατι καρδιες που ματωνουν, φεγγαρια που κλαινε, και τραυματισμενους μονοκερους. Υστερα καθεται και χαμογελα νομιζοντας οτι επειδη τα εχει σε μορφη τετραστιχων ειναι ποιηση.
Ποσο αθωα.

Προχθες για πρωτη φορα τα ειχε δειξει και σε καποιον αλλον. Ηταν ενας τυπος. Του διαβασε 4-5. Αυτος της ειπε οτι ειναι εκπληκτικα και μετα γαμιοντουσαν.

Σημερα μου φερθηκε βαναυσα. Ηρθε και με γραπωσε με δυναμη και μανια μεσα απο το συρταρι. Με ανοιξε και αρχισε να με βρεχει με τα δακρυα της. Υστερα μου εσκιζε τις σελιδες. 3-3 5-5. Εγινα χιλια κομματια.

Τωρα αργοπεθαινω μεσα σε ενα καδο σκουπιδιων. Ξερω το μελλον μου.
Το ηξερα απο την αρχη.
Η Νεραποστολή

"Παπαρια. Χαλασε η δουλεια." Μονολογουσε ο Μαυρος. Καθοντουσαν οι δυο τους εξω απο την αποθηκη τους, φτιαγμενη με λαμαρινες. 38 βαθμους θερμοκρασία. Ιδρωναν. Το βραδυ θα εφτανε τους μείον 2.
"Ενα βαρελι ολοκληρο θα επερνα και το χανω για τις μαλακιες των αλλων. Φοβιτσιαριδες.
Μαλακισμενα. Μονο για καμια εικονοκλοπη ειναι οι μαλακες. Φτωχομπινεδες."

Ο Τσαο καθοταν διπλα του πανω σε ενα πισι ταουερ που το ειχε κανει σκαμπουδακι.
Ειχε βαλει μια νεα βαφη μαλλιων. Του την εχει φερει η αδερφη του που εμενε στη πολη και ειχε κλιαρενς. Νεα μοδα αυτη. Που τις βρισκουνε ρε... Καθε μερα στις 8 το πρωι το μαλλι του αλλαζε χρωμα. Χρωμα εκπληξη. Τωρα ηταν πορτοκαλι. Κοιτουσε στον ουρανο και καπνιζε την ηλεκτρονικη πιπα του με οπιο.

"Ρε μαλακα σχιστοματη. Πες κατι. Κανε κατι γαμω τη πουτανα μου."
"Τι να κανω ρε μαλακα μαυρε; Γαμησε με." Πηρε μια ρουφηξιά.

Ο μαυρος εβλεπε απεναντι τον κοκκινο θολο της θεσσαλονικης. Εβγαλε ενα πλαστικο μπουκαλακι και εριξε μεσα στο στομα του 2 υδροκουμπια. Περασε το παπουτσι του στην χαρακωμενη ερημη γη. Κοιταξε τον ουρανο. Εδω και δεκα χρονια ηταν παντα απογευμα.

"Γαμω το βιοσεντονι το μπουρδελο." Ειπε ο Μαυρος. Ο Τσαο ειχε μπει στο κοσμο του.
"Ρε μαλακα Τσαο. 10 Χρονια εχουμε να δουμε ηλιο. Πες κατι ρε."
"Στ 'αρχιδια μου."

Ειδαν σκονη στο χωματοδρομο.
"Οπα ο Ιωσηφ ειναι." Ειπε ο Μαυρος. Ο Τσαο κοιταξε αδιαφορα.
Εφτασε ενα παλιο φορτηγακι και φρεναρε διπλα στην αποθηκη τους. Φορουσε μια λαδι βερμουδα. Χοντρες αντι-ραδιενεργες μποτες με εξτρα ασημενια λουρια. Και ενα δημοσιογραφικο γιλεκακι. Απο μεσα γυμνος. Το σωμα του ζαρωμενο. Οπως ολων. Τα μαλλια του ηταν κοντα και δεξια στα πλαγια ξυρισμενα. Ειχε περασει μια μικρη ιντελοπλακα. Οτι και να κανε ομως βλακας ηταν. Το προσωπο του ηταν σπυριασμενο.

"Ξεκολατε παρταλια." Ειπε καθως κατεβαινε.
"Τι εγινε ρε Τζοζεφ;"
"Ηρθα να σας φτιαξω ρε."
"Για πες."
"Νεραποστολή. Σε 1 ωρα. Στο 15β."
"Στανταρ;"
"Ε ναι σου λεω."
"Απο που το μαθες." Ρωτησε καχυποπτα ο Μαυρος.
"Ασε τωρα... Στανταρ σου λεω."
Το στομα του Μαυρου μονο με την ιδεα του νερου μουδιασε λες και ειχε φαει λεμονι.
Ειχε να πιει αληθινο νερο εδω και 7 μηνες.
"Για ποσα βαρελια μιλαμε;"
"Πολλα ξερω γω. 10-15."
"Μαλιστα... Ενταξει τι καθομαστε ξεκιναμε. Ελα Τσαο παμε. Πηγαινε φερε τα σιδερα και 3 παραλαιζ." Τον προσταξε ο μαυρος.
"Θα πρεπει να σκοτωσουμε;" Ρωτησε ο Τσαο σχεδων με αφελεια.
Για την Αμαλια
Ο καθε μπλογκερ-ανθρωπος
ας κανει το χρεος του σημερα.
οπως αυτος νομιζει καλυτερα.
H σιωπη του μηχανικου και το πρωτοκολλο του συνεργειου.

Σημερα πηγα το μηχανακι σε ενα συνεργειο.
Μεσα ο μηχανικος, με την μπλεβρωμικη φορμα του ηταν καθισμενος
και σκαλιζε ενα vmax.
Η συνομιλια με ενα μηχανικο στο μαγαζι του εχει πολλες ιδιαιτεροτητες.
Εγω καθως εχω παλια μηχανη και συχρωτιζομαι συχνα μηχανικους
εχω κατανοησει το πρωτοκολλο του συνεργειου, για καποιον αρχαριο βεβαια, ισως ειναι δυσκολο και εκνευριστικο.
Στην αρχη δε μιλας καθολου... Αυτος ξερει οτι μπηκες μεσα, σου ριχνει μια
αμυδρη ματια αλλα παριστανει οτι δεν καταλαβε οτι μπηκε καποιος.
Σκουπιζει λιγο τον ιδρωτα του με το μαυρισμενο τριχωτο του βραχιωνα
και συνεχιζει να σκαλιζει τη μηχανη.
"Τι εγινε" Λεω εγω.
Αυτος δε μιλαει. Φυσικα δεν περιμενεις να μιλησει...
Περιμενεις 5 λεπτα. Χαζευεις κατι εξατμισεις, κατι λυμενα ψευδο-εντουρο.
Υστερα περιπου στο 10 λεπτο γυρναει και σε κοιταει λιγο υποτιμητικα και χαιρεταει κουνοντας ελαφρα το κεφαλι. Εσυ παλι δε πρεπει να μιλησεις.
Μετα απο λιγο, συνηθως το πολυ σε ενα λεπτο, σηκωνεται σκουπιζει δηθεν τα χερια του
με ενα στυππειον.
"Τι εγινε;" Ρωταει.
"Καλα να εφερα τη μηχανη, κατι γινεται και μπερδευει."
"Οκ αστην και περνα αυριο το απογευματακι."
Βγαζεις το κλειδι απο το μπρελοκ το κρεμας σ ενα ενα καρφι στο πινακακι που εχει εκει στο τοιχο διπλα σε ενα μεσοφυλλο του πλει μπου και αποχωρεις.
Ως σαν Κιναιδος

Στα τελη της δεκαετια του 80 θυμαμαι. Τοτε που ο κοσμος πηγαινε στις ταβερνες.
Πηγαιναμε κι εμεις. Ο μπαμπας, η μαμα , εγω και ο αδερφος μου.
Ειχανε τοτε οι γονεις μου ενα μαγαζι με ρουχα. Το βραδυ πριν κλεισουμε, ερχοταν οι εμποροι να πληρωθουνε και βγαιναμε ολοι μαζι. Ποτε ποτε ερχοταν και κανενας γειτονας και μαζευομασταν καμια 7-8 ατομα.
Υπηρχε ενα χρονικο σημειο, ακριβως με την τελευταια μπουκια μου, οταν αρχιζαν οι μεγαλοι να αναβουν τσιγαρο, που το γκαρσονι ερχοταν και μαζευε τα πιατα ρωτωντας αν θελουμε να κερασει γλυκακι, που με επιανε μια ελαφρα νυστα και που τα κιτρινα κλειδια της ζωης ηταν πανω απο 4 οπου ο πατερας αρχιζε να λεει ιστοριες.
Η πιο χαρακτηριστικη ηταν με ενα φιλο του που τον ονομαζαν "το ανηψι".
Το ανηψι λοιπον λατρης της καθαρευουσας οποτε εφτανε στο πατρικο του, ρωτουσε τη μανα του.
"Μανα τι εχεις μαγειρεψει σημερα; Πειναω ως σαν κιναιδος."
Του απαντουσε κι αυτη η κακομοιρα το μενου της ημερας, χωρις να αντιλαμβανεται τι της λεει.
Το ανηψι ειχε και μια αδερφη, η οποια ηταν λιγο ασχημουλα, λιγο εσωστρεφης λιγο καπως, δυσκολευοντας τους γαμπρους να την πλησιασουν. Με τα πολλα της προξενεψαν εναν πατερ. Νεος, ανυμφευτος , ανθρωπος του θεου, σταθερη δουλεια.
Πηγε λοιπον σπιτι τους για μεσημεριανο και να γνωρισει την κοπελα.
Καθιμενοι στο τραπεζι, η μανα, η αδερφη, το ανηψι (ο πατερας ειχε πεθανει)
και ο παπας. Λεει ο πατερ στην αδελφη.
"Καταπληκτικο το γευμα δεσποινις Ελπιδα."
"Ευχαριστω, απαντα εκεινη με χαμηλο βλεμμα."
"Εσεις τα μαγειρεψατε ολα;"
"Ναι, και... με μια βοηθεια της μαμας"
"Πραγματικα, πεντανοστιμα και ειχα και μια ορεξη..."
Περνει θαρρος και η μανα, θελει να δειξει οτι ειναι και μορφομενη, λεει,
"Πατερ πρεπει να πεινουσατε ως σαν κιναιδος;"
Σαστισε ο ιερεας, δαγκωθηκε το ανηψι.
Καπου εκει με επαιρνε κι εμενα ο υπνος. Ποτε δεν εμαθα αν ευοδωσε το προξενιο και παντα ξεχνουσα να ρωτησω την αλλη μερα.

Papo's log | Page 17 of 27 | paraxenies

Εργασία

Νικος Ψυχος