- ... και αυτός ο κανάγιας έφαγε μια μέρα τηγανιτό ψάρι μπροστά στον πελάτη μου!

.

…κατά την άποψή μου δεν είναι ούτε το έλλειμμα ούτε το χρέος, είναι η έλλειψη σεβασμού και φροντίδας απέναντι στα ζώα.

.

Ένας λαός που αντιμετωπίζει με σεβασμό τη ζωή γενικά είναι ένας λαός με μια ανώτερη ποιότητα που διαχειρίζεται καλύτερα τις υποθέσεις του.

.

Όποιος θεωρεί τα ζώα μόνο ενόχληση ή φαγητό, έχει συνολικό πρόβλημα στάσης απέναντι στον κόσμο και τη ζωή, ακόμη και στην ίδια τη ζωή του.

.

Διαβάζω ότι στην Ελβετία τελικά δεν πέρασε το δημοψήφισμα που θα υποχρέωνε την πολιτεία να διορίζει συνηγόρους για την εκπροσώπηση των ζώων στα δικαστήρια σε όλα τα καντόνια. Η είδηση εδώ. Φυσικά, το εντυπωσιακό είναι ότι έγινε αυτό το δημοψήφισμα. Ακόμη πιο εντυπωσιακό ότι ο θεσμός ισχύει από το 1992 στη Ζυρίχη. Το βασικό αντεπιχείρημα ήταν ότι ήδη οι νόμοι της Ελβετίας είναι οι πιο αυστηροί (υπόψη ότι σε κάποιες χώρες οι νόμοι εφαρμόζονται). Μεταξύ άλλων, υπάρχουν νόμοι για τα χρυσόψαρα ενώ οι ιδιοκτήτες σκύλων είναι υποχρεωμένοι να παρακολουθούν ειδικά μαθήματα για τον τρόπο φροντίδα τους. Πόσο μακριά μοιάζουν αυτά από την Ελληνική πραγματικότητα.

.

Στη χώρα μας, όποιος ενδιαφέρεται για τα ζώα ή μιλάει για τα δικαιώματά τους γίνεται στόχος χλεύης ή ακόμη και απειλών εάν επιχειρήσει να κάνει πράξη όσα πιστεύει ή και απλώς να ταΐσει ένα πεινασμένο ζώο.

.

Σε αυτή τη χώρα όποιος αγαπάει τρώει βρώμικο ψωμί.

.

Σήμερα είναι και η μέρα της γυναίκας. Αφιερώνω αυτή την ανάρτηση στη φίλη μου την Α που περνάει μια δοκιμασία και είναι μια αξιοθαύμαστη, ευαίσθητη και δυναμική γυναίκα που έχει το θάρρος να ακολουθεί την καρδιά της. Μια από τις πρώτες μου αναρτήσεις είχε ως αντικείμενο αυτή την ημέρα, υπάρχει εδώ.

- Αδελφή! Κρίσιμη περίπτωση λεκιάσματος! Δύο φιάλες χλωρίνη γρήγορα!

…απονέμεται στον ΧΕΣΕΕ μέσα εργατοπατέρα που μετά τα γιαούρτια και τα υγρά και τις αποδοκιμασίες που δέχτηκε κινήθηκε συνεπικουρούμενος από άλλους συνδικάλες (που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους) να επιτεθεί με γρόθους εναντίον όσων τον έκραζαν και τον έλουζαν, όπως φαίνεται και από τα βίντεο, και που τα βρωμερά κανάλια πήγαν να παρουσιάσουν ως «θύμα δολοφονικής ενέδρας». Λεπτομέρειες, από το ιστολόγιο Θεαμαπάτες & Δικτυώματα, εδώ. Μαθαίνω ότι το «θύμα δολοφονικής ενέδρας», αφού έμεινε για προληπτικούς λόγους στο νοσοκομείο (κάτι σαν τον Κεντέρη και τη Θάνου μου ακούγεται αυτό) θα πάρει εξιτήριο οσονούπω. Από τα ίδια βρωμερά κανάλια είχε αποκρυφτεί αρχικά ή υποβαθμιστεί ο πολύ πιο σοβαρός τραυματισμός του Γλέζου από τα όργανα της αταξίας.

.

Ερώτηση: αν βγάλω το πουκάμισό μου έξω από το παντελόνι μου και το λερώσω με καφέ θεωρούμαι τραυματίας;

.

Άσχετη ερώτηση 2: Γιατί οι εθναμύντορες που έκραζαν εναντίον του Focus δεν διαμαρτύρονται τώρα που υπάρχει σοβαρότερη αφορμή, καθώς βουλευτές άλλης χώρας μας προέτρεψαν να πουλήσουμε νησιά μας για να ξεχρεώσουμε; Μήπως επειδή είναι καλοί μόνο για λεονταρισμούς εναντίον «χάρτινων» αντιπάλων; Είναι συνηθισμένο φαινόμενο τέτοιες προτροπές από βουλευτές μιας χώρας προς μια άλλη κυρίαρχη χώρα; Αλλά τι να υπερασπιστούν οι μιζαρισμένοι πολιτικοί μας και να τους πάρουν στα σοβαρά;

.

Ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στο αλεύρι

.

Όσο για τα ΜΜΕ της Ευρώπης. Κάνουν ό,τι κάνουν και τα δικά μας. Ψάχνουν για αποδιοπομπαίους τράγους για να αποκρύψουν τη δυσάρεστη αλήθεια. Ότι το ξήλωμα έχει αρχίσει και δεν πρόκειται να σταματήσει ούτε στην Ελλάδα ούτε στα PIGS. Προσπαθούν να πείσουν τον Γερμανούλη ότι η ευημερία του, το ευρώ, όλη η Ευρώπη απειλείται από τους Έλληνες, για να μην του πουν ευθέως ότι θα είναι, όπως και ο Έλληνας, ή έστω σε μικρότερο βαθμό από ό,τι ο Έλληνας, ο Κινέζος του αύριο. Δεν ξέρει ο καημενούλης ότι η διαφθορά για την οποία μας κατηγορεί και το χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης αυτού του λαού ήταν που επέτρεπαν στη χώρα του και στα εργοστάσιά του να πουλάνε εδώ τυφλά C4I, υποβρύχια που γέρνουν, να παίρνουν εργολαβίες, να παρακολουθούν τα τηλέφωνά μας, να ελέγχουν το πολιτικό σύστημα, να παίζουν στην πλάτη μας την παρτίδα τους με τους άλλους ισχυρούς παίκτες.

.

Αυτή τη στιγμή – λάθος - εδώ και δεκαετίες, βρισκόμαστε υπό κατοχή. Έλληνες, τα ΜΜΕ βρίσκονται υπό τον έλεγχο οργανωμένων συμφερόντων και κατακτητών, ό,τι και να μεταδίδουν, είναι ΨΕΜΑΤΑ! Μην τα πιστεύετε, Έλληνες!

.

Λίγη υπομονή ακόμη και σύντομα θα έλθει η σειρά μας να γελάμε και εμείς με τον Γερμανό, τον Άγγλο και τον Γάλλο. Το υπάρχον σύστημα πέφτει, η Ευρώπη δεν έχει ανταποκριθεί στις προκλήσεις των καιρών, νέες (αν)ισορροπίες είναι έτοιμες να πάρουν τη θέση των παλιών.

.

Από βίντεο προσωπικών στιγμών που περιήλθε στην κατοχή του ιστολογίου:

.

Άγγελα: Ρε μα***κα, φέρε το μπουκάλι!

Γιώργος: Τι να το κάνεις;

Άγγελα: Να στο βάλω στον κ**ο!

.

ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ!

- Ναι, ρε Πετσάλνικο, τσιμπάει, τι περίμενες; Αύριο θα ντυθούμε και υπολοχαγοί Νατάσες να δεις σουξέ!

Όχι, δεν με προσβάλλουν τα δημοσιεύματα του Focus και άλλα παρόμοια, δεν με απασχολούν καν στο ελάχιστο. Τα χάλια αυτής της χώρας με προσβάλλουν, η ατιμωρησία όσων μας οδήγησαν εδώ, το γεγονός ότι εμφανίζονται σαν σωτήρες αυτοί που έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη για την κατάντια μας.

.

Και να σκεφτείς ότι μερικοί από αυτούς που εξανίστανται σήμερα σίγουρα θα κάνανε χάζι τους απολίτιστους και υπανάπτυκτους που καίγανε τις σημαίες της Δανίας και τα σπάζανε για μερικά σκίτσα σε ένα περιοδικό.

.

Δεν ξέρω ποιο είναι χειρότερο, ότι πνιγόμαστε στα χρέη ή ότι πνιγόμαστε στη βλακεία; Θα μου πεις, αν δεν ήταν το ένα, μάλλον δεν θα ήταν και το άλλο.

.

Πληροφοριακά, για όσους δεν το γνωρίζουν, δεν περίμενε τα επίκαιρα για να μας μάθει η υφήλιος. Όσοι έχουν επαφές με το εξωτερικό το γνωρίζουν καλά αυτό.

.

Πώς το λένε;

.

Ο κόσμος το ‘χει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι!

.

Απορούμε γιατί μας λένε απατεώνες, όταν ακόμη και τα θέματα διεθνών διαγωνισμών φτάσαμε να πουλάμε (εδώ)! Δεν ξέρανε οι κουτόφραγκοι ότι εδώ είμαστε γατόνια ρε! Καλά να πάθουνε αφού μας εμπιστεύτηκαν, χαζοβιόληδες είμαστε εμείς σαν και αυτούς; Όταν βλέπουμε την ευκαιρία τη βουτάμε ρε! Σαν τον άλλο, τον καθηγηταρά που παρενοχλούσε σεξουαλικά γυναίκες συγγενείς ασθενών του που είχαν εμπιστευθεί τη ζωή τους στα χέρια του. Νομίζουμε βέβαια ότι όλα αυτά ξεχνιούνται, ότι όλα περνάνε απαρατήρητα. Έλα όμως που δεν είναι έτσι, έλα που όλα τα δείγματα γραφής ενός λαού, θετικά και αρνητικά, από δημοσιεύματα και ειδήσεις, εμπειρίες και μαρτυρίες σωρεύονται και οικοδομούν τελικά την εικόνα που έχουν οι άλλοι για αυτόν. Έλα που εμείς νομίζουμε ότι φαινόμαστε Μεγαλέξανδροι, αλλά οι άλλοι μας βλέπουν καραγκιόζηδες. Το αστείο είναι ότι κάνουμε τους μάγκες, αλλά μας καίει η γνώμη αυτών των άλλων που κοροϊδεύουμε. Μας πονάει και πολύ μάλιστα όταν παίρνουμε λίγο πρέφα τι πιστεύουν αληθινά για εμάς. Βλέπεις, όπως όλοι οι ματαιόδοξοι στούρνοι και σαχλαμάρες που ζούνε για το φαίνεσθαι, είμαστε σφόδρα ετεροκαθοριζόμενοι (για ένα όνομα και μια υπόληψη…). Μας ενοχλούν λέει οι γενικεύσεις, εμείς είμαστε άγια παιδιά, για θυμήστε μου τι λέμε για τους Αλβανούς, για τους Ρουμάνους;

.

Δεν θα το εκμεταλλευθούν τώρα αυτό οι πολιτικοί για να αποπροσανατολίσουν τους χαχόλους;

.

Τρεχάτε να διαδηλώνετε στη γερμανική πρεσβεία. Μετά, περάστε και από τη βρετανική, για αυτό (από πότε χρειάζεται ειδική άδεια για να χρησιμοποιήσει κάποιος την εικόνα ενός παγκόσμιου μνημείου στο πλαίσιο μιας γραφιστικής δημιουργίας; Πόσο λογικό είναι να κυνηγάει μια χώρα κάθε έναν που κάνει πλάκα με ένα μνημείο της; Δεν θυμάμαι να έγινε θέμα η ανατίναξη του βρετανικού κοινοβουλίου, αν θυμάμαι καλά, στο V for Vendetta - σκέφτομαι αντίστοιχη ελληνική ταινία για την ελληνική βουλή τι αντιδράσεις θα είχε ξεσηκώσει). Πάτε μετά και στη γαλλική, να μην ξεχνάμε και τις καταστροφές της φραγκοκρατίας και, φυσικά, να μην ξεχνάμε και τις πρεσβείες της Ιταλίας και του Ιράν. Ας μην ήτανε οι Πέρσες και οι Ρωμαίοι και σου έλεγα εγώ τι θα ήμασταν σήμερα! Όσο για την τουρκική, δεν χρειάζεται καν να αναφέρω κάτι, καραμέλα αυτή η άτιμη η τουρκοκρατία.

.

Γεια σας, ψαρούκλες!

... και θα νοιώσεις κάθε είδους ενοχής!

Συλλογική ευθύνη, υποχρέωση για θυσίες και λοιπές ανοησίες. Μια εκστρατεία ενοχής έχει εξαπολυθεί σε όλη την επικράτεια. Είναι βασικό να εμφυτευθεί σε όλους η αίσθηση της συλλογικής ενοχής και ευθύνης, από σοβαρούς αναλυτές/δημοσιογράφους/τραπεζίτες και άλλους που παρελαύνουν με ακριβά κοστούμια στις τηλεοράσεις κάθε βράδυ. Έτσι, ο λαός βαδίζει με φανφάρες και εθνικά υπερήφανος για να φορολογηθεί και να θυσιαστεί υπέρ πατρίδος, εργολάβων, τραπεζών και διεθνών χρηματαγορών. Οι πιο αφελείς πείθονται, για τους περισσότερους μένει ο κυνισμός και η απάθεια. Ξεδιάντροπη υποκρισία και κυνισμός. Για πόσο μπορεί να διατηρείται ένα σύστημα στηριγμένο σε αυτούς τους πυλώνες;

.

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης περιγράφει με αυτούς τους όρους τη στάση των ανθρώπων χάρις στην οποία ο κομουνισμός δεν κατέρρευσε νωρίτερα, χωρίς, ωστόσο, να διασωθεί τελικά. Βέβαια, απουσιάζει τώρα ένα αντίπαλο δέος, η ιστορία και η γεωλογία όμως έχουν δείξει ότι όταν υπάρχει συσσωρευμένη ενέργεια, ο σεισμός αργά η γρήγορα έρχεται.

Είδα πρόσφατα την ταινία «Ένας σοβαρός άνθρωπος» (για πληροφορίες, εδώ και εδώ). Την θεωρώ αριστουργηματική, αλλά ίσως όχι εύκολη στην προσέγγιση για όλους. Διευκρινίζω ότι κάθε άλλο παρά φανατικός σινεφίλ είμαι και δεν είναι αυτή η σκοπιά από την οποία γράφω. Έχει υπόθεση η ταινία; Έχει όση υπόθεση έχει και το βιβλίο-ορόσημο «Ταξίδι στην άκρη της νύχτας» του Σελίν και έχω δει κάπου να συγκρίνονται αυτά τα δύο δημιουργήματα. Όσοι εκτίμησαν αυτό το βιβλίο (από τα αγαπημένα μου), θα εκτιμήσουν και αυτή την ταινία. Δεν είναι έργο ούτε με χάπι εντ, αλλά ούτε και με τράτζικ έντ, όπου κάποιος ήρωας πέφτει ηρωικά μαχόμενος και ζητά τη δικαίωσή του από τον θεατή. Είναι ανοικτό όσο και η ζωή. Είναι ένα καλλιτεχνικό έργο που σχολιάζει ολόκληρη τη ζωή και την καθημερινή ανθρώπινη εμπειρία και δεν το κάνει με σκοπό να προσφέρει σε ένα πιατάκι μια ερμηνεία, ένα δόγμα, ένα «έτσι ζήσε και θα σου φαίνονται όλα σαν ζαχαρωτά».

.

Όπως και όλα τα μεγάλα καλλιτεχνήματα, προσφέρει άπειρες δυνατότητες και, το σημαντικότερο, αν υπάρχει η ευαισθησία, ανοίγει κάποια ρήγματα στο κάκαδο των παγιωμένων και βολικών αντιλήψεων που κουβαλάμε όλοι και που κάποιος πρέπει να ξύσει, όσο επώδυνο και αν είναι, στην πορεία για την αυτογνωσία και την ωρίμανση. Είναι πάντα επώδυνο να ανοίγεις πληγές. Έτσι, δεν μου κάνει εντύπωση ότι, παρά τις γενικά πολύ ευνοϊκές κριτικές, βλέπω χαρακτηρισμούς όπως «disquieting» (που δημιουργεί ανησυχία) και «haunting» (που στοιχειώνει). Όσο για την κριτική της Wall Street, αυτή χρήζει ολόκληρης ανάρτησης. Δεν του αρέσει του (καταξιωμένου) κριτικού ο μισανθρωπισμός της ταινίας (δεν διέκρινα τέτοιο στοιχείο και, αν υπήρχε, σίγουρα δεν κυριαρχούσε) και παρατηρεί ότι «...their caricatures range from dis-likable through despicable, with not a smidgen of humanity to redeem them» (οι καρικατούρες (των χαρακτήρων) κυμαίνονται από το αντιπαθές έως το αχρείο, χωρίς κάποιο ψήγμα ανθρωπιάς που θα τους διέσωζε).

.

Υποψιάζομαι από ποια στάση ζωής εκπορεύεται αυτή η κριτική. Εξάλλου, τα γνήσια έργα τέχνης βγάζουν από μέσα μας αυτό που είμαστε. Όταν έχεις μια στενή, γραμμική αντίληψη της ζωής, όταν προσπαθείς να τα λερώσεις όλα με τις ερμηνείες σου και τις κρίσεις σου, γνήσιος προτεστάντης που ψάχνει τις τάσεις στα δεδομένα για την επόμενη αγοραπωλησία, κάπως έτσι θα δεις την ταινία. Θα τρομάξεις μπροστά στο χάος και στην άβυσσο που σου δείχνει χωρίς πολλές περιστροφές. Η ζωή είναι κεραυνός και όσο και αν οι κρίσεις μας είναι εργαλείο για την καθημερινότητά μας και η ηθική μας απαραίτητη για την κοινωνία μας, η πραγματικότητα είναι ΑΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΤΗ και ο άνθρωπος είναι ΤΡΑΓΙΚΟΣ. Άντε τώρα να κατανοήσει ένας χρηματιστής την τραγικότητα. Καταλαβαίνει όμως το να ξυπνάει ένα πρωί και, παρά τα υπολογιστικά του μοντέλα, τα hedges του και τα futures του, ο κόσμος του να καταρρέει και να μην έχει future, πιασμένος σε έναν ανεμοστρόβιλο, όπως αυτός που εμφανίζεται στο τέλος της ταινίας.

.

Ο ανεμοστρόβιλος μου θύμισε μια άλλη σκηνή, από μια άλλη ταινία που είχα δει λίγο μετά το τέλος της εφηβίας μου και, παρά το ό,τι την είχα ξαναδεί, λόγω ηλικίας και συγκυριών, με συγκλόνισε και με έκανε να αναθεωρήσω πολλά από όσα με συντρόφευαν μέχρι τότε. Ήταν η σκηνή της μονομαχίας στο νεκροταφείο, στο «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος» του Σέρτζιο Λεόνε, με την κάμερα να στροβιλίζεται με υπόκρουση τη μουσική του Μορικόνε και να με κάνει να νοιώθω πιασμένος σε έναν ανεμοστρόβιλο υπαρξιακής συνειδητοποίησης.

.

Ο άνθρωπος είναι τραγικός, όσο πιο πολύ σπαρταράει στα δίχτυα για να ξεφύγει, τόσο πιο πολύ μπλέκει σε αυτά. Αυτή την αρχαία αλήθεια δύσκολα την καταλαβαίνει ο σημερινός, επιφανειακός, όλο έπαρση άνθρωπος ή αυτός που έχει βρει καταφύγιο στη χάρτινη (υπαρξιακά) παράγκα της προόδου νομίζοντας ότι είναι ασφαλής και ότι το μόνο που του μένει είναι η απόλαυση ή αυτός που αυτοϊκανοποιείται με τις ηθικολογίες και την εύκολη και υποκριτική ψευδευλάβειά του, αγανακτώντας με τον βρωμιάρη. Κάποιος γελάει πάντα με τα σχέδιά μας και το θέμα δεν είναι να σταματήσουμε να σχεδιάζουμε, αλλά να μάθουμε να γελάμε και εμείς, όπως με αυτή την ωραία μαύρη κωμωδία.

Βλέπουν τη χρεοκοπία μιας οικονομίας, βλέπω τη χρεοκοπία ενός κοινωνικού μοντέλου. Εστιάζουν σε αυτό που καταλαβαίνουν, στην οικονομική χρεοκοπία, στο πορτοφόλι. Πιστεύω ότι αυτό είναι μόνο το κερασάκι στην τούρτα. Ο θάνατος ήταν προαναγγελθείς. Πολύ πριν να χρεοκοπήσουμε ως οικονομία, είχαμε χρεοκοπήσει ως κοινωνία. Είχαμε χρεοκοπήσει ηθικά, κοινωνικά, δημιουργικά, ίσως ακόμη και πολιτισμικά. Πριν να χάσουμε σε αξία, είχαμε απολέσει τις αξίες - ή δεν είχαμε καταφέρει να τις αποκτήσουμε ποτέ.

.

Καυχόμαστε για την αρχαία δημοκρατία και τις πόλεις κράτη, αλλά στη νεότερη Ελλάδα δεν αποκτήσαμε ποτέ συνείδηση πολίτη, κοινωνική συνείδηση και αίσθηση ηθικής υποχρέωσης απέναντι στο σύνολο και κατ’ επέκταση στο κράτος. Το κράτος, ως θεσμική και λειτουργική έκφραση της κοινωνίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης και των κοινών αξιών, ποτέ δεν απέκτησε υπόσταση στη συνείδηση των Ελλήνων ανάλογη αυτής σε χώρες βορειότερα και δυτικότερα από εμάς. Ο Έλληνας δεν κατάλαβε ποτέ τι ακριβώς σημαίνει κράτος. Οι Έλληνες δεν έχουν κράτος, έχουν έθνος, από αυτό πηγάζουν και πολλά μπερδέματα της εποχής.

.

Το κράτος ήταν πάντα κάτι έξωθεν, κάτι όχι συλλογικό, αλλά απρόσωπο, κάτι που δεν το θέλουμε όταν μας φορολογεί, αλλά το βρίζουμε όταν δεν έχει πυροσβεστικά να σβήσουν τη φωτιά, κάτι που οφείλει να μας προστατεύει, αλλά που δεν είναι άξιο προστασίας (και με αυτό δεν εννοώ την πεποίθηση ότι πρέπει να διογκώνεται έτσι, ώστε να βολέψει και εμάς), το βρίζουμε όταν πάει να εφαρμόσει κανόνες στη δική μας συμπεριφορά, το βρίζουμε και όταν δεν εφαρμόζει τους κανόνες σε αυτούς που μας ενοχλούν. Το κράτος δεν είναι δικό μας, συνεπώς, κανένας σχεδόν δεν αισθάνεται ότι βλάπτει κάποιον όταν το κλέβει και κανένας δεν θίγεται όταν τον κλέβουν εμμέσως κλέβοντας το κράτος. Έτσι, το κράτος εξελίχθηκε σε ένα διογκωμένο, αλλά αναποτελεσματικό καρκίνωμα πελατειακών σχέσεων που λειτουργεί σπασμωδικά, αδικεί και αδικείται. Σε μια χώρα πειρατών, το κράτος θα είναι πειρατικό.

.

Σε αυτό το πλαίσιο, έννοιες όπως αξιοκρατία δεν έχουν καμία απήχηση. Σάμπως του αλλουνού το παιδί αξιοκρατικά διορίστηκε; Εξάλλου, κανένας δεν τρώει ποτέ το ψωμί του άλλου και όλοι οι καλοί χωράνε. Με τέτοια μυαλά οικοδομήσαμε ένα κράτος βλακείας, ανικανότητας και αρπαγής. Όταν ακούς υπουργό να δηλώνει ότι είναι κρίμα που η λέξη «κρίση» δεν έχει υπερθετικό βαθμό, καταλαβαίνεις το επίπεδο των στελεχών της ηγεσίας. Όχι, αυτό δεν ήταν απλό λεκτικό ολίσθημα ή λάθος, αλλά έλλειψη ικανότητας συγκροτημένης σκέψης. Οι ικανότητες των ανθρώπων που αναδεικνύονται μέσα από τους κομματικούς μηχανισμούς δεν έχουν καμία σχέση με τις ικανότητες που απαιτεί μια χρηστή και ικανή διακυβέρνηση. Με άλλα λόγια, τι ελπίδες έχουμε όταν το ίδιο το σύστημα αλγοριθμικά απορρίπτει αυτούς που θα μπορούσαν να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό; Μόνο από σπόντα, από ανάγκη και από υπερεθνικά κέντρα εξουσίας μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι. Οι δικοί μας είναι τζούφιοι μπεμπέδες ή πονηροί μπακάληδες που κλέβουν στο ζύγι.

.

Ποιος μπορεί να μας σώσει από αυτό που είμαστε; Ένα άτομο αλλάζει όταν διαπιστώνει ότι οι συμπεριφορές του δεν μπορούν πλέον να του εξασφαλίσουν την επιβίωση ή τη συνέχιση του τρόπου ζωής του. Είναι μια διαδικασία επίπονη, αλλά με μια μεγάλη ανταμοιβή για όσους τα καταφέρνουν: την ωρίμανση, την ενηλικίωση. Είμαστε πλάσματα της συνήθειας και δεν αλλάζουμε επειδή θεωρητικώς κατανοούμε ότι έτσι πρέπει, αλλά μόνο όταν βλέπουμε άδειο το τσουκάλι. Το ίδιο ισχύει και για τις κοινωνίες. Όταν το τραπέζι είναι στρωμένο, δεν αλλάζουν. Αυτό που βιώνουμε σήμερα μπορεί να είναι και ευκαιρία για ριζικές αλλαγές. Η αποτυχία και η πτώση είναι επίσης ενδεχόμενα. Οψόμεθα.

Πήγα τις προάλλες το πρωί να πληρώσω το ΦΠΑ και στην τράπεζα η νόστιμη υπάλληλος μού ‘πιασε την κουβέντα. Ήταν η κουβέντα μας ζεστή και είχε μια Φωνή* Πολύ Αισθησιακή.

.

Το ευρώ με τον αετό, που είχα αναφέρει εδώ, το έδωσα σε κάτι πλανόδιους μουσικούς που παίζανε Μότσαρτ.

.

*Για το «Φωνή», ευχαριστούμε την Ou Ming.

Με πήραν σήμερα τηλέφωνο, ένας μεγάλος πελάτης, γνωστή πολυεθνική, ζήτησε τα στοιχεία μου, έχουν δει μεταφραστική δουλειά μου και θέλουν να συνεργαστούν μαζί μου απευθείας γιατί το ύφος μου είναι πολύ «εκζέκιουτιβ». Άλλος στη θέση μου μπορεί να πετούσε από τη χαρά του, εγώ, όχι, καθόλου. Ένας ακόμη πελάτης σημαίνει ένας ακόμη μπελάς. Άντε να μάθω τα δικά τους τερτίπια, τις διαδικασίες τιμολόγησής τους, τις παραξενιές τους. Μου αρκούν 4-5 πελάτες και όσα βγάζω. Πρώτη μου προτεραιότητα δεν είναι ο πλούτος, αλλά η ησυχία μου. Ίσως να είμαι περισσότερο επικούρειος από ο,τιδήποτε άλλο, θεωρώ καλή αρχή το «λάθε βιώσας».

.

Είμαι αντικαταναλωτικός και δεν με ενδιαφέρει να βγάλω περισσότερα κέρδη για να ενισχύσω το λαμπρό κράτος μας, όλους αυτούς τους θεσμούς που με δυσκολία ανέχομαι και αναγκαστικά υπηρέτησα - νοιώθοντας τη συνεχή πίεση για να με βρωμίσουν και να με κάνουν να ξεχάσω το ποιος είμαι - και χρηματοδοτώ. Θα προτιμούσα να τους αφήσω να χαθούν και ας έχω και εγώ τις συνέπειες. Το συφερτό αυτό, τη χωματερή που λέγεται ελληνική κοινωνία, την είδα καλά σε κάθε της έκφανση και μόνο περιφρόνηση τρέφω για αυτήν. Οι άρχοντές της και οι λειτουργοί της; Ιδεοληψίες, ανοησίες, σαχλαμάρα, στόμφος, χρυσά σιρίτια σε αποκτηνωμένους, κουτοπόνηρους, αυταρχικούς βλάκες.

.

Το κράτος έχει προβλήματα και τι κάνει; Θεσπίζει νέα γραφειοκρατία! Η γνωστή συνταγή. Θάψτε τα όλα κάτω από χαρτιά! Το «Simplify! Simplify!» του Θορώ δεν τους αγγίζει. Θέσπισε νέα χαρτιά σήμερα, συλλογή αποδείξεων, βεβαιώσεις, πιστοποιητικά, βεβαιώσεις, ένσημα, χαρτόσημα, κωλλόσημα, τα προβλήματα που θα προκύψουν τα βλέπουμε αύριο. Απορούν μετά γιατί δεν υπάρχει επιχειρηματικότητα και όλοι ονειρεύονται το βόλεμα. Ας καταλάβουν ότι ένα από τα πιο θεμελιώδη προβλήματα της χώρας είναι η απροθυμία των ατόμων να δραστηριοποιηθούν σε αυτή την κοινωνία και οικονομία με τους προσφερόμενους όρους. Όλοι ψάχνουν για την τρύπα τους. Οι πιο αξιοπρεπείς, φτιάχνουν τη δική τους.

.

Παραπάνω φόροι; Κίνημα συνειδητής άρνησης καταβολής φόρων οραματιζόμουν. Μήπως να σηκώσω και εγώ τα λεφτά μου να τα πάω σε κάποια άλλη χώρα να τελειώνω; Θα μπορούσα να τα ακολουθήσω αργότερα. Αλλά όχι, το εθνικό καθήκον, η χώρα απειλείται, πρέπει να αγοράζει εξοπλισμούς, για να τρώνε πολλαπλάσια οι μιζαδόροι και οι άρπαγες και να λαδώνονται τα γρανάζια του συστήματος, ο Κωστάκης, ο Γιωργάκης, η Ντορούλα, ο Αντωνάκης, ο δημόσιος λειτουργός που δεν πατάει στη δουλειά του, ο αδιάφορος ή τυραννικός δημόσιος υπάλληλος, ο αγρότης που απαιτεί να τον κάνει βιώσιμο ο φορολογούμενος. Πρέπει το κράτος να εισπράττει για την υγεία ώστε μετά να πληρώνουμε φανερά ή μαύρα για ιδιωτικές υπηρεσίες ή να πεθαίνουμε αβοήθητοι. Τα ίδια για την παιδεία, τα ίδια παντού. Οι υποδομές σαπίζουν, αλλά νέες βιλίτζες φυτρώνουν στα πέριξ. Αποθανέτω μετά των αλλοφύλων! Δεν ψάχνω τρόπους συμμετοχής, αλλά απεμπλοκής και αποχώρησης. Να συμβάλω για την αξιοπιστία της χώρας; Ας καγχάσω! Για να είμαστε μετά business as usual;

.

Όλα μοιάζουν να καταρρέουν. Μερικές φορές αισθάνομαι σαν να είμαι ο τελευταίος που έχει κάποιο ενδιαφέρον για να λειτουργούν σωστά τα πράγματα. Τον τελευταίο καιρό βαρέθηκα να περιμαζεύω και να επισημαίνω τα λάθη των άλλων. Ο λογιστής μου έκανε δύο φορές λάθος ετοιμάζοντάς μου την εξαιρετικά απλή δήλωση ΦΠΑ που υποβάλλω. Αν δεν είχα τη μανία να τα ελέγχω όλα ο ίδιος θα πάθαινα ζημιά. Οι πελάτες, και αυτοί λάθη. Άρχισα να είμαι απότομος μαζί τους. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου τι θα κάνουν. Για αυτό έμεινα εργένης και αντί να δανείζομαι αποταμιεύω, για να συμβιβάζομαι όσο λιγότερο γίνεται και να ικανοποιώ τις παραξενιές μου.

.

Έδωσα την άδεια στη συνεργάτιδα που με πήρε να δώσει τα στοιχεία μου στον ενδιαφερόμενο πελάτη, αλλά μπορεί κάλλιστα να τους στείλω στο διάολο όταν επικοινωνήσουν μαζί μου… ή να τους ζητήσω και υπέρογκη αμοιβή.

.

Φαντάζομαι μερικές φορές ότι είμαι σαν τον Γκιούλιβερ όταν τον είχαν δέσει με όλες αυτές τις αναρίθμητες κλωστούλες οι Λίλιπουτ πάνω στην άμμο. Φαντασιώνομαι ότι σε μια στιγμή σηκώνομαι και τα ξηλώνω όλα τινάζοντάς τα πέρα, όλα τα σπαγκάκια του κόσμου, όλες τις έγνοιες μικρές και λύπες.

Περαστικός μαινόμενος και εναντίον όλων.

Σάββατο απόγευμα, Πλατεία Κάνιγγος, γυρνούσαμε το απόγευμα από τον σαββατιάτικο καφέ με τον Αερόστατο. Ο Αερόστατος θα επέστρεφε στο σπίτι του με τρόλεϊ και έτσι, σταματήσαμε σε ένα περίπτερο για να πάρει εισιτήριο. Μπροστά ήταν κάποιος άλλος που κρατούσε ένα κρουασάν. Ξαφνικά, ξέσπασε λογομαχία μεταξύ αυτού του άνδρα και του περιπτερά. Ο περιπτεράς του έλεγε να αφήσει το κρουασάν (ήταν ίδιο με άλλα κρουασάν που βρίσκονταν στο σημείο), ενώ ο άνδρας υποστήριζε με πάθος ότι το είχε αγοράσει από τι προηγούμενο περίπτερο. Πολύ γρήγορα τη λογομαχία ακολούθησαν οι χαριτωμένοι χαρακτηρισμοί και ο περιπτεράς εξήλθε του περιπτέρου με άγριες διαθέσεις, για να ακολουθήσουν σπρωξίματα, τραβήγματα και ατελέσφορες απόπειρες για κλωτσιές και άλλα πλήγματα και από τις δύο πλευρές. Ομολογώ ότι περισσότερο μου έκανε εντύπωση η επιθετικότητα του περιπτερά που άρχισε τη «σωματική επαφή» χωρίς χρονοτριβή και χωρίς, κατά τη γνώμη μου, να έχει εξαντλήσει άλλα μέσα.

.

Στο τέλος, το κρουασάν πετάχτηκε στο πεζοδρόμιο χωρίς να το διεκδικήσει κάποιος και, καθώς ο άνδρας έφευγε, φρόντισε να σωριάσει δύο σταντ με περιοδικά και να τραβήξει μερικές εφημερίδες από τα μανταλάκια τους πετώντας τις στο βρεγμένο από τη βροχή πεζοδρόμιο. Ο περιπτεράς βγήκε, κάνοντας αρχικά να τον καταδιώξει, υπό τις επευφημίες ενός καλοντυμένου διερχόμενου ηλικιωμένου - που δεν είχε δει καν από την αρχή τη σκηνή, αλλά μάλλον διψούσε για συγκινήσεις - και, μετά, για να μαζέψει την πραμάτεια του.

.

Με τον Αερόστατο, και άλλους παρισταμένους, περιοριστήκαμε να παρακολουθούμε. Η αίσθηση που είχα και που αργότερα μου είπε και ο φίλος μου ότι είχε κατά τη διάρκεια του επεισοδίου, ήταν ότι δεν άξιζε να επέμβει κάποιος. Η όλη σκηνή έμοιαζε με καυγά ανάμεσα σε σχολιαρόπαιδα, σε εξίσου αντιπαθητικά σχολιαρόπαιδα. Η συμπεριφορά και η μάγκικη επιθετικότητα του περιπτερά τον έκανε αντιπαθητικό σε εμένα, καθώς κατέφυγε με μεγάλη ευκολία στη βία. Εν τέλει, ας έχανε και ένα κρουασάν λόγω αμφιβολιών, δεν μπορώ ούτε να φανταστώ τους τζίρους που κάνει αυτό το περίπτερο-σουπερμάρκετ στο συγκεκριμένο σημείο (καταλαμβάνοντας και νομίμως ή παρανόμως δημόσιο χώρο με την αφθονία των εμπορευμάτων του). Οφείλω βέβαια να ομολογήσω ότι μόνο να φανταστώ μπορώ τι θα τραβάνε οι περιπτεράδες του κέντρου από τους διάφορους εθισμένους συνανθρώπους μας.

.

Ο Αερόστατος αποφάσισε να μην αγοράσει από εκεί εισιτήριο και φύγαμε αναζητώντας άλλο περίπτερο, σχολιάζοντας την απουσία της αστυνομίας από ένα τόσο κεντρικό σημείο. «Κάπου θα την έχουν αράξει για να μη βρέχονται» απήντησα στη σχετική ρητορική ερώτηση του φίλου και, λίγα μέτρα πιο πέρα, βρήκαμε την απάντηση. Στο επόμενο περίπτερο, γύρω από τη γωνία, καμιά εικοσαριά μέτρα από το σημείο του επεισοδίου, δύο ογκώδη όργανα της τάξης έκρυβαν την πρόσοψη του περιπτέρου και χαριεντίζονταν αμέριμνα με την όμορφη περιπτερού, απερίσπαστοι από τον κόσμο. Προστασία του πολίτη, αρκεί ο πολίτης να έχει καμπύλες. Η διολίσθηση στη βία συνεχίζεται. Χαίρομαι που δεν έχω παιδιά να εκτίθενται σε τέτοια ωραία δρώμενα.

Προχθές βγήκα περίπατο στο κέντρο, κάποια στιγμή είχα την παρόρμηση να δω την ταινία Άβαταρ, ίσως επηρεασμένος από το κείμενο του φίλου Jolly Roger. Δεν είχα πολύ χρόνο και ήξερα ότι δεν προλάβαινα να πάω περπατώντας στην αίθουσα όπου παιζόταν η ταινία. Μπήκα στο μετρό του Συντάγματος, έβγαλα ένα κέρμα του ενός ευρώ, είμαι όσο σίγουρος μπορώ να είμαι ότι ήταν κέρμα του ενός ευρώ, είχα προσέξει και τον γερμανικό αετό στην πίσω πλευρά. Το έριξα στη μηχανή έκδοσης εισιτηρίων και η καλή μηχανή μου έδωσε το εισιτήριο… συν το ευρώ μου, με τον αετό στην πίσω πλευρά.

.

Όταν ήμουν στο συρμό, κατάλαβα ότι θα δυσκολευόμουν να προλάβω την ώρα έναρξης του έργου. Έφτασα στον σταθμό λίγο μετά την ώρα έναρξης και είχα και μερικά λεπτά περπάτημα. «Τουλάχιστον δεν μου κόστισε η διαδρομή», σκέφτηκα. Φτάνοντας όμως στον κινηματογράφο, παρά το ότι κόντευα τα δέκα λεπτά καθυστέρησης, διαπίστωσα ότι όχι μόνο δεν είχε αρχίσει το έργο, αλλά ούτε καν οι διαφημίσεις. Απήλαυσα το έργο από την αρχή (πολύ ενδιαφέρον, αρκετή τροφή για σκέψη). Στο τέλος, αν και η αίθουσα είχε αρκετό κόσμο και καθόμουν σχετικά μακριά από την έξοδο, δεν δυσκολεύθηκα να βγω έξω. Ήμουν σχεδόν ο πρώτος στην έξοδο, αν και βγήκα με το πάσο μου, με παραξένεψε λίγο αυτό. Τελικά, πέρασα ένα ωραίο βράδυ και μου έμεινε ένα παραπανίσιο ευρώ, με έναν αετό, που το νοιώθω λίγο σαν να μη μου ανήκει και θα διαθέσω μάλλον σε κάποιο κουτάκι δωρεών με την πρώτη ευκαιρία.

Περπατούσα εχθές το βράδυ στο κέντρο της πόλης. Στην Ερμού, μέσα στην πολυκοσμία, αισθάνθηκα κάτι υγρό. Ετοιμάστηκα να χειροδικήσω εναντίον εκείνου που με έφτυσε, αλλά δεν τον εντόπισα και σκέφτηκα μήπως ήταν κλιματιστικό. Μετά από αρκετά μέτρα, με τη δεύτερη σταγόνα, κατάλαβα ότι ψιλόβρεχε. Τελικώς, όταν βρέχεσαι, δεν σημαίνει ότι σε φτύνουν, μπορεί και να ψιχαλίζει.

.

Η εύθυμη πλευρά των πραγμάτων, μετά από λίγο, τα παπούτσια μου αρχίζουν να βγάζουν τσιριχτούς ήχους πάνω στο βρεγμένο πεζοδρόμιο.

Μπροστά στην παλιά εκκλησία ένας μαύρος ξελαρυγκιάζεται γρατζουνώντας μια κιθάρα «You took my heart!». «You took my ears» σκέπτομαι. Αν και κατά του παραεμπορίου και της πειρατείας, δεν αντιστέκομαι στον πειρασμό να σκεφθώ «δεν πα να πουλήσεις και συ κάνα σιντί ρε μεγάλε!».

Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου, στην κάτω πλευρά, ένα τεράστιο τζιπ έχει κάνει προκλητικά στάση στον λεωφορειόδρομο, αυτόν που πάει ανάποδα στο ρεύμα κυκλοφορίας και δεν μπορεί και να παρακαμφθεί. Το λεωφορείο πλησιάζει, ο οδηγός, ευσυνείδητος, ανεβαίνει στο πεζοδρόμιο κυνηγώντας με το τανκ τους πεζούς.

.

Μυρίζω μια ζεστή, γλυκιά μυρωδιά, ένας καστανάς! Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια, σκέφτομαι να αγοράσω δυο-τρία καστανάκια που τα 'ρέχτηκα, αλλά τελικά συνεχίζω το δρόμο μου.

- Μα, φυσικά και θα πληρώσουμε μεσιέ! Δώστε το λογαριασμό σε αυτόν τον περαστικό και πείτε του ότι είναι για την αξιοπιστία της χώρας.

Ένα κράτος τραμπούκος/κλέφτης/νταβατζής/τύραννος ετοιμάζεται να μου στείλει το λογαριασμό για ένα τραπέζι στο οποίο ποτέ δεν παρακάθισα. Καλούμαστε πάντα να διασώσουμε την πέτρα που είναι δεμένη στο λαιμό μας και μας παρασέρνει στον πνιγμό και που κανένας δεν τολμάει να πετάξει πέρα.

Το ότι δεν ξεσηκώνονται και οι πέτρες με δύο τρόπους ερμηνεύεται: α) ραγιαδισμός, β) συνενοχή.

.Φαντασίωση: Απόσχιση, να μαζευτούμε λίγοι ομοφρονούντες, να αγοράσουμε/ελέγξουμε μια έκταση, να συστήσουμε δικά μας εναλλακτικό/οικολογικό κράτος, οικονομία και νόμισμα… και να προμηθευτούμε και βαρύ οπλισμό... αν και η απέχθειά μου προς τους ανθρώπους με οδηγεί μάλλον στον ασκητισμό. Αισθάνομαι κάθε μέρα να ξεμακραίνω όλο και περισσότερο από τους ανθρώπους, σαν μια πολική αρκούδα που ξέμεινε σε ένα κομμάτι πάγου που αποκολλήθηκε από τον παγετώνα και το παρασέρνουν μακριά τα κύματα. Το προτιμώ.

Δεν έχω ιδιαίτερη διάθεση να γράφω τελευταιοχρονιάτικα ή πρωτοχρονιάτικα κείμενα. Απαραίτητες, αλλά ανούσιες ημερολογιακές συμβάσεις… Προτιμώ, με αφορμή άλλη μία υπόθεση παράνομου εκτροφείου κατοικιδίων ή πάπι-μιλ, αυτή τη φορά στο Αλεποχώρι (λεπτομέρειες εδώ), να υπενθυμίσω αυτή τη θλιβερή ιστορία. Η προηγούμενη σχετική ανάρτησή μου, με αφορμή άλλο παράνομο εκτροφείο, εδώ.

.

Όπως αποδείχθηκε, εκτός από την κακομεταχείριση των ζώων, τέτοιες «επιχειρήσεις» εμπλέκονται ακόμη και σε κλοπές καθαρόαιμων ζώων, όπως μπορείτε να δείτε σε αυτό το βίντεο του «παρά τρίχα».

.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι:

.

ΠΕΤ ΣΟΠ ΜΕ ΖΩΑ ΣΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ = ΖΩΑ ΑΠΟ ΚΟΛΛΑΣΤΗΡΙΑ ΤΥΠΟΥ ΠΑΠΙ ΜΙΛ Ή ΑΜΦΙΒΟΛΗΣ, ΜΗ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ (εκφράζομαι εξαιρετικά ήπια)

.

Θα ήθελα λοιπόν να σας προτρέψω, όσους θέλετε να αποκτήσετε ζώο ή ακόμη και όσους έχετε ζώα, για το νέο έτος:

.

ΚΑΜΙΑ ΑΓΟΡΑ ΑΠΟ ΠΕΤ ΣΟΠ ΠΟΥ ΠΩΛΟΥΝ ΖΩΑ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΖΩΟΤΡΟΦΩΝ Ή ΑΛΛΩΝ ΕΙΔΩΝ! Προτιμήστε για τα είδη που αγοράζετε πετ σοπ που δεν επιδίδονται σε αυτό το εμπόριο του πόνου και των ψυχών.

.

Εάν ενδιαφέρεστε να αποκτήσετε ζώο, αν αυτό πρέπει να είναι καθαρόαιμο, αγοράστε από τους νόμιμους/πιστοποιημένους εκτροφείς, οι οποίοι δεν λειτουργούν ποτέ μέσω πετ σοπ. Με αυτό τον τρόπο μπορείτε να είστε και πιο σίγουροι ότι το ζωάκι σας δεν θα εμφανίσει κάποιο πρόβλημα υγείας και, το σημαντικότερο, ότι για να φτάσει στα χέρια σας δεν υπέφεραν οι γονείς του και τα πιο άτυχα αδέλφια του.

.

Ακόμη και αν λυπάστε το ζωάκι που βλέπετε στη βιτρίνα, μην το αγοράσετε, εκτός αν είστε διατεθειμένοι να αγοράσετε και αυτό που θα το αντικαταστήσει σχεδόν αμέσως, και τα επόμενο, και το επόμενο…

.

Περίμενε υπομονετικά στη στάση το λεωφορείο του για να πάει στη δουλειά, όπως κάθε μέρα. Όταν αυτό σταμάτησε επιτέλους μπροστά του, ανέβηκε αφηρημένα, διάλεξε μια θέση πίσω και αφέθηκε σαν σακί. Όταν το όχημα άρχισε να κινείται πάλι, ένοιωσε μια τεράστια δύναμη να τον ακινητοποιεί, όπως εκείνες τις φορές που είχε ταξιδέψει με το αεροπλάνο, αλλά ακόμη μεγαλύτερη. Έστρεψε με δυσκολία το κεφάλι και κοίταξε έξω πανικόβλητος. Το λεωφορείο απογειωνόταν σχεδόν κάθετα και βρισκόταν ήδη σε ύψος εκατοντάδων μέτρων πάνω από τη Γη. Ήθελε να σηκωθεί, να τρέξει μπροστά, στον οδηγό, και να ρωτήσει τι συμβαίνει, αλλά δεν μπορούσε ούτε να μιλήσει. Πέρασαν μερικά λεπτά και ένοιωσε σιγά - σιγά τη δύναμη που τον κρατούσε ακινητοποιημένο να μειώνεται. Μπόρεσε να ανασάνει και να σηκωθεί αρπάζοντας μια χειρολαβή. Γύρω ο ουρανός ήταν σκοτεινός και μπορούσε να δει αστέρια. Στο πίσω παράθυρο, η Γη είχε απομακρυνθεί τόσο ώστε να φαίνεται σφαιρική και συνέχιζε να απομακρύνεται και άλλο. .

Το λεωφορείο συνέχιζε να τραντάζεται σαν να ανέβαινε κάποια ανηφόρα σε χωματόδρομο και αυτός, πιάνοντας τη μια χειρολαβή μετά την άλλη, κατάφερε να φτάσει μπροστά, παρατηρώντας ταυτόχρονα ότι μόνο πέντε ή έξι άλλοι επιβάτες υπήρχαν, κάπως περίεργοι, κλεισμένοι στον κόσμο τους, με ένα ή δύο να κρύβουν τα πρόσωπά τους, σκυμμένοι, κάτω από κουκούλες. Ο οδηγός έμοιαζε συνηθισμένος, ένας σαραντάρης, λαϊκός τύπος, με μουστάκι. «Συγγνώμη, αυτό δεν είναι το Α2, Ακαδημία – Βούλα;» ψέλλισε, συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα το εξωφρενικό και γελοίο της φράσης του, δεδομένων των συνθηκών. Ο οδηγός απήντησε απαθής «Όχι, κύριε, αυτό είναι το Α-Α-2, Άλφα Κενταύρου – Άλφα Κασσιόπειας, δεν περνάμε πολύ συχνά και μερικοί αφηρημένοι μας μπερδεύουν… τώρα που το σκέπτομαι, εκείνος ο Πελασγός την τελευταία φορά είχε ταραχτεί πολύ.»

Ο αφηρημένος επιβάτης έμεινε να χάσκει με ανοικτό το στόμα. Ο οδηγός τον περιεργάστηκε για λίγο, κάπως υποτιμητικά, κάπως με συμπάθεια, και συνέχισε «Ακούστε, είναι αντίθετο στους κανονισμούς, αλλά όσο είμαστε ακόμη κοντά στη στάση, μπορώ να σας γυρίσω πίσω, αλλά πρέπει να το κάνουμε τώρα, όσο δεν έχουμε απομακρυνθεί, σε λίγο θα εισέλθουμε στη χωροχρονική δίοδο και θα είναι αργά». Για μια στιγμή ανακουφίστηκε, μετά δίστασε, μετά κοίταξε πίσω, το μπλε μπαλάκι που απομακρυνόταν..

Μία ώρα αργότερα έμπαινε στο γραφείο του. «Πρώτη φορά αργείς εσύ» του είπε περιπαιχτικά ένας συνάδελφος. Άνοιξε τον υπολογιστή του και σηκώθηκε να ετοιμάσει καφέ, όπως κάθε μέρα.